Heimwee

Toen ik een foto zag van de donkere lucht boven Rotterdam, met groene bomen en tegels vol kauwgom begon het. Soms ruikt het naar een broodje kroket of Unox, maar het blijkt toch weer rijst te zijn. En dan moet je voor je werk wachten op informatie en dan ga je foto’s van Nederland Googlen. Tot mijn grote schrik zelfs van Nieuwegein.. “Oooh mooi park”; “Over dat bruggetje kwam ik altijd met hardlopen...”; “Beatrixsluizen!!!”; “Water... semi-schoon water”; “Ooooh Vreeswijk bij kaarslicht”. Trots je collega's een foto laten zien van de rivier de Lek bij zonsondergang... Trots vertellen over Koninginnedag, waar je normaal niet zo gek op bent, en uitleggen wat 4 & 5 mei is en waarom dat zo belangrijk is.

Het zat zijn om minimaal anderhalve liter water per dag te drinken en twee koffie. Kijken naar je favoriete ‘Tomatorice’ en het proberen te veranderen in een broodje kaas. Vertellen over al het lekkere brood in Nederland en de broodbakmachine bij Marten thuis. Het missen van wokzuurkool en boerenkool. Bloemkool hoort niet met sambal en paprika gegeten te worden maar met nootmuskaat en kaassaus (zoals bij oma). En nee, ik wil geen zout op mijn ananas.

Je vrienden en vriendinnen missend. Met Iris enorme cappucino’s drinken bij de V&D. Tim en Koen verslaan met Guitar Hero 3 en vervolgens uitbundig onze verjaardagen vierend. Met mijn moeder lekker winkelen en gezellig samen lunchen in Utrecht. Daarna mijn vader nog meer Photoshop leren en onze kanoreis in Canada plannend. Met Marten door Utrecht struinen, hardlopen bij de Lek, uitwaaien op het strand of Sequence voor de open haard, heerlijk samen koken en vervolgens dansen tot in de late uurtjes...

Heimwee krijgen van regenluchten.. het moet niet veel gekker worden....

Stukje plagiaat

Afgelopen weekend eindelijk naar Pondicherry geweest, vrijdag om 18:30 met de bus vertrokken en op zondagnacht om 01:00 weer geland in Shenoy Nagar. Het weekend was super!!

Bij gebrek aan foto's wil ik eerst even wat stukjes blog van mijn huisgenote Ieva met jullie delen (source: http://www.ievutes.blogspot.com/) (With thanks to Ieva!):

23 Januari:
Poker night with pizza, lots of smokes, cigars, wiskey or beer....

Uno night, start with pancakes, ice cream, choco, banana, continued with Uno and sreeming the funniest word combinations, finally tears because of laugh

poker vs uno
guys vs girls
pizza vs pancakes
winner takes it all vs losers take it all
fun vs fun
poker vs uno


14 Januari:
Even the plan for the weekend was beachhuts near Pondicherry, it happend so, that me and Irene ended up in Mahabs. ..and I cant believe it's the same Mahabs!...there were no free room im my usual guest house...traditional "yellow" breakfast place was packed from the morning almost till lunch time, even in the evening when we wanted to get their pancakes for desert...streets full of funny looking tourists, wearing widepants, bindis, all other atributes, they believe makes them to look and feel indians.They look simply funny:)

Deze week eerst dus Girls Night gehad, voelde me weer helemaal 7!!! Lekkere pannenkoeken gebakken, KitKats fijngeslagen bij gebrek aan chocola, een bak ijs en eten maar. Helaas geen cakeversieren na afloop, maar Uno, een simpele versie van het kaartspel 'pesten'. En aangezien ik won mochten mijn huisgenotes de twee overgebleven KitKast verorberen (:'()

Om nog even in de plagiaatsfeer te blijven (dit keer met dank aan Marten Adema!):

Als de buschauffeur van lijn 41 zegt dat 'ie naar wijk bij duurstede rijdt,dan doet hij dat ook, daar wordt hij voor betaald, vrees niet dat hij misschien in cothen ermee ophoudt

Hier kijkt niemand je na op straat, ga niet denken dat er wat geks is met je,mensen zijn hier in NL te druk om op anderen te letten

Vrouwen zijn sinds de wetswijziging in begin jaren '50 officieel 'handelingsbekwaam'

Als je voor een baas werkt krijg je duidelijke taken,ontwikkelingsplannen en targets, hij verandert niet 28x per dag van mening over wat je moet doen

Liedjes over wiebelende en huppelende konijntjes zijn aan de orde van de dag

Weekend bestemmingen hebben over het algemeen minder dan 14 letters.

Tempels zijn hier langwerpig, hoog en hebben over het algemeen een spitse punt

Olifanten leven in dierentuinen en dus niet in de kaapse bossen of parken

Tot zover mijn plagiaatsectie!! Zodra ik de foto's van afgelopen weekend heb zal ik deze updaten, dit zal naar verwachting nog vandaag of morgen zijn.

Voor nu ga ik weer aan de slag met webinhoud en het aanpassen van webtemplates...
Mijn 'nerdy' gehalte stijgt hier met de dag!

Tot snel!

Opzet reintegratiecursus Irene volgens Evelyn Houtman:

- niet afdingen in de C1000, of ergens anders (“25 euro?! Ik geef je 20..!”)
- probeer de A2 of de provinciale weg niet lopend over te steken, gebaren met je handen naar de auto’s aan welke kant ze je kunnen passeren werkt hier niet
- ook niet afdingen in de bus of de tram
- niet meer wiebelen met je hoofd
- eet niet meer met je handen
- een keer nee of ja zeggen is voldoende (neeneeneeneenee, jajajajajaja, ‘ja en nee’ op zijn Tamils)
- ook over eten in restaurants wordt niet onderhandeld (“oke, 2x vis, 1 schaal friet, 1 schaal rijst en een schaal salade voor 14 euro maximaal, oke?!”)
- niet schreeuwen naar de taxichauffeur
- eet met je vork
- gebruik een mes
- probeer in januari niet in zee te zwemmen
- blijf de eerste week maar binnen...

Filmpje!

Mijn tweede post voor vandaag! Op de terugweg van shoppen tijdens Pongal heeft mijn huisgenote een mooi filmpje gemaakt van de straat vlakbij ons huis. Pongal is het Oogstfestival en daarom waren we dinsdag vrij (yes yes yes!). Het is dus ook verdacht rustig op straat,maar het geeft een goed beeld van waar ik elke dag langskom.

http://www.youtube.com/watch?v=KuhskxL-fKE

Mijn straat staat er op, evenals de supermarkten waar ik boodschappen doen (allemaal in de laatste 20 seconden ergens). Mijn straat is aan de rechterkant, om precies te zijn op: 1 minuut 57 en 1 minuut 58.

Thiruvanamallai

Het is alweer een tijdje geleden, maar het weekend van 5 en 6 januari hebben we doorgebracht in Thirvanamallai (tierufannamalaj). Het wachten was op de foto’s! Nu kan ik eindelijk mijn verhaal kwijt van een bijzonder weekend.

Die zaterdag mijn laatste absoluut verplichte zaterdag gewerkt en om 16:30 zaten we dan eindelijk in de bus naar T.Mallai. Laura, Rolf, David en ik. Na ruim vier uur bussen kwamen we aan in T.Mallai. Snel een hostel zoeken, snel rondje tempel en om 21:30 toch maar avondeten. We konden kiezen tussen paratha, chapati, en iets gefrituurd waar ik de naam maar niet van kan onthouden. Het bananenblad werd opengeklapt en eten maar. Wel zorgvuldig met de rechterhand uiteraard.

(rechts, Laura in de steenhouwerij)

Na het avondeten gingen we op zoek naar thee, wat eigenlijk een hopeloze onderneming is na 22:30 uur. Uiteindelijk toch thee gevonden, en vrolijk liepen we door. Tot onze verbazing was er nog een steenhouwerij open waar beeldjes van Ganesh (de Olifantengod) en andere Hindoe heiligen werden gemaakt. De eigenaar van het winkeltje bleek erg aardig en samen met nog wat andere Indiers hebben we tot 23:30 thee zitten drinken en wat verse kokosnoot gehad (wat ik trouwens echt niet lekker vind, ze verklaren me hier voor gek..).

De volgende dag zou de eigenaar en twee vrienden ons rondleiden in de tempel. Zo gezegd, zo gedaan. Die volgende dag alles van de tempel gezien, met veel uitleg. Zelfs de binnenste heiligdommen, waar niet Hindoes normaal niet welkom zijn, werden aan ons laten zien. We kregen uitleg van de kleuren die je op je hoofd krijgt na een zegening. Rood staat voor Ganesh, de beschermheilige. Wit staat voor Siva en al zijn zonen. Met een mooie gele bloemenslinger en drie strepen op mijn hoofd heb ik de tempel bekeken. Nadat we bij onze ‘reisleider’ nog wat thee hadden gedronken en een afscheidscadeautje hadden gehad gingen we verder met onze tocht.

Enthousiast begonnen we de berg te beklimmen. Onderweg haakten er 2 jongens aan die ongevraagd gingen gidsen (een jaar of 17/18). Nadat op een kwart van de berg (wat flink wat sjouwen was) besloten we dat we toch wat verder wilden, naar die mysterieuze grotten. Dus van het pad af en bergbeklimmen maar. Ik was de enige die schoenen aanhad (ik was gewaarschuwd) en de rest liep moedig op slippers. Op een gegeven moment was het zo steil en dat je op blote voeten verder moest, het was niet te doen anders. Ik voelde me een waar berggeitje.

(Links: het uitzicht na flink wat klim)
Na een tijd bereikten we een grot waar we uitgeput pauzeerden. Inmiddels waren we bijna boven, maar het werd te steil om door te gaan. Daarnaast waren Laura’s slippers gebroken dus behalve steil werd het ook gevaarlijk. Naar beneden dan maar weer. Naast mijn handen en voeten werd ook het zitvlak nu als hulponderdeel gebruikt, op zijn peuters!

Beneden waren we uitgeput en hongerig, maar we hadden de aardige gids beloofd om mee te gaan naar zijn familie om een familiefoto voor hem te maken. Aangekomen bij zijn huis werden we naar binnengeleid, een open plek met golfplaten en kleden als muren. Twee vertrekken hadden stenen muren erom heen. Nadat we op de matten op de grond plaats namen werd er voordat ik het echt doorhad een baby in mijn handen gedrukt. Zat ik daar op de grond met een lief kwijlend Tamil babymeisje op mijn schoot... Gelukkig had ze het naar haar zin, kwauwend op de autosleutels van haar oom. Nadat ze een tijdje bij mij had gezeten gaf ik haar door aan Laura, waar ze prompt de rok van onderplaste.

Hilariteit alom. Er werd speciaal voor ons thee gezet en chips voorgezet. De familie sprak geen Engels maar de sfeer was geweldig. Nadat we een half uurtje daar hadden gezeten de familiefoto gemaakt en helaas weer op naar Chennai.
De ervaring van dit weekend was geweldig. Normaal willen de mensen die je aanspreken iets van je, hetzij dat je iets koopt hetzij dat je ze direct geld geeft. Deze mensen waren allen zo hartelijk, zo vriendelijk en trots op hun cultuur, fantastisch. Dit soort weekenden maken het verblijf hier echt de moeite waard en als ik er aan terug denk kruipt er een gelukkig gevoel over me heen. Verbazingwekkend geweldig!

Het verhaal is dan ook zeer uitgebreid dit keer, maar ik zou er zo twee keer zo lang over kunnen vertellen.

Dit is Incredible India op zijn best!!

Incredible India - Handleiding deel 1

Tijdens mijn reizen, van en naar werk, naar andere plaatsen, naar andere flats, eigenlijk alles wat zich buiten de deur plaatsvind kom je 'nieuwe' dingen. Tot nu toe schreef ik deze nooit op in mijn verhalen, zou te veel worden. Maar nu dan toch eindelijk maar een paar "Trivia/Wist-je-datjes" over India. Mocht je naar India gaan komt dit zeker van pas!

Ja/Nee/Misschien
"Weet je Greams road?"
Fanatiek gerol van het hoofd, van links naar rechts maar met de vorm van een achtje. Hoofd balanceert zo los mogelijk op het lichaam.
"Ja of nee?"
Nog meer fanatiek gerol.
"Ja?"
Nog meer gerol.
"Oke".
Hoofdgerol.

Betekenis: gerol/geschudt van het hoofd in een vorm van een achtje kan van alles betekenen, van 'ja' tot 'nee', van 'misschien' tot 'geen idee'. Het is dus altijd maar afwachten of de Indier het inderdaad heeft begrepen, en of jij het weer zo begrijpt als hij het bedoelt... Gecompliceerd!! En wat doe je om hier uiting aan te geven.... juist ja..! 

Bij het vragen naar de bus richting Chennai (vanuit Thiruvannamallai, verhaal volgt snel):
"Gaat deze bus naar Chennai?"
Nederlands handgebaar voor misschien
"Chennai?"
Nog meer handgebaar voor misschien
"Chennai?"  
Vrij agressief misschienhandgebaar
"Oke... volgende bus dan maar"

Bij de volgende bus werd dit misschien gebaar vergezeld van een fanatiek hoofdschudden. 
Wij hadden inmiddels geen idee meer en waren moe. "Wat bedoelt ie? "Zeker misschien", "heel misschien", 
"ligt aan het weer", "geen idee ", "als de chauffeur daar zin in heeft"?!!!! Hoe kun je nu niet weten of je ergens wel of niet langskomt.. Afijn... "what to do.."

Het handgebaar betekent dus "nee". En werkt heel effectief bij autodrivers.

Verkijgen van klanten
Doe je bij voorkeur door een nietsvermoedende buitenlandse voorbijganger bijna aan te rijden met de auto (riksja) of ervoor te zorgen dat diegene niet kan oversteken (nadat na minuten wachten zich eindelijk een mogelijkheid voordeed). Vervolgens nadat deze persoon opzij is gesprongen vraag je: 'auto Madam?!'. Als de persoon in kwestie niet reageert, nee zegt of nee-gebaart blijf je diegene minstens een minuut volgen. Haar uiteraard daarbij het lopen bijna onmogelijk makend. Als het toch echt geen nut heeft roep je nog een paar keer aggressief "madam! Madam!" zoals je thuis kwaad je hond zou roepen.Mocht ook dit niet helpen geef het dan maar op. 

Aanwezigheid van items op een menu
'Een warme chocomelk graag"
" Masala tea?!"
...

"Een ananas graag"
"Marihuana?"
...

"Heeft u alles wat op het menu staat?"
"Ja, alles."
"Dus ook dit en dit?"
"Yes madam".
" Dan willen we bestellen: x tot en met y"
" Dat hebben we niet"
" En dit dan?"
" Nee ook niet"
" En dat?"
" Nee."
" Wat heb je dan wel?!"
" Dit en dat"
" Doe dan maar"
(10 minuten later)
" We hadden daar 10 van besteld"
"sorry, zijn er maar vijf. hahaha, no problem madam!!"
...

What to do...

What to do
Om met dit en nog meer voorvallen om te gaan is er hier een hele handige uitdrukking: "what to do..." What to do is een kruising tussen gillend gek worden, ultieme hopeloosheid en het toch maar accepteren van de situatie. 
Er is namelijk toch niks wat je er aan kunt doen! En boos worden heeft alleen nut met korte termijn voorvallen, verder trekken de meeste mensen hier zich toch nergens wat van aan (zeker niet van jouw tijd!). 

Maar op korte termijn helpt boos worden wel, vooral zo'n onschuldig lijkend blank meisje dat schreeuwend op de achterbank van je riksja zit, en die niet ophoudt met schreeuwen totdat ze haar wisselgeld krijgt "You are scamming me! Give me my change..!". En stel dat datzelfde meisje om extra dekens vraagt, en je als hostelwerknemer dan dreigt om haar bed maar naar een andere kamer te verhuizen, "no problem madam". Dan moet je dat kleine meisje eens zien staan. Uiteindelijk extra dekens en een vrij angstige hostelmedewerker.

Incredible India maakt je makkelijker, maar ook stukken assertiever. Zoals we hier grappend zeggen: "India is turning us into monsters". Dus mocht je problemen hebben met mensen die niet doen wat ze zeggen, just give me a call! Verder maak je elke dag weer nieuwe onverwachte dingen mee, wat dat betreft is het wel echt Incredible India!!

:-)  "what to do...!" :-) 

Kerala continued...!

Kumily - 28 december
Olifanten....!!!! Nadat we een beetje bijgekomen waren van de trip en een heerlijke chocolatebananapancake naar binnen hadden gewerkt vertrokken we naar ElephantJunction. Daar kon je olifanten bekijken en rijden. Nadat we een superlief baby olifantje hadden bekeken van slechts 150 kilo die constant probeerde te ontsnappen (terecht... veel te kleine omheining) gingen David, Sara en ik op een olifant. Het zijn echt erg indrukwekkende dieren om naast te staan, ze horen eigenlijk ook lekker buiten te spelen! Dat realiseer je je pijnlijk goed als je naast ze staat.
In Kumily hebben we ook een traditionele Kathakali dans bijgewoond. Dit is een dansvorm met veel sminck en bijzonder kledij. Via dans, hand en hoofdbewegingen proberen ze een verhaal uit te beelden. Zonder de uitleg vooraf had ik er zeker niets van gesnapt. De dans kan alleen worden gedaan door mannen en kan een hele dag en nacht duren.

Munnar – 29 december
De volgende ochtend weer vroeg op en in de bus naar Munnar! Inmiddels waren we zo gewend aan chai dat we dat we zonder chai toch echt niet de bus in konden. Om 0700 ’s ochtends werd de stereo ook flink hard opengedraaid. De gemiddelde disco doet niet onder voor het geluidsvolume. De omgeving was prachtig, theevelden, cardamomvelden (typisch Indiase specerij), bos en meren. Vooral de theevelden waar meertjes en slootjes doorheen kronkelen zijn erg mooi om te zien. Ze werken daar ook met van ‘houtje toutje’ bruggen. Erg idyllisch!

In Munnar (1900 mtr hoog) aangekomen snel een hostel gezocht en daarna een korte tocht door de theevelden en langs de watervallen gemaakt. De lucht is erg schoon daar en ’s avonds is het erg koud. Iedereen (behalve ons) liep met fleecetruien en mutsen op. Maar onze ‘wij komen van Europa, wij kunnen dit aan, 15 graden!!” mentaliteit hield ons warm. ’s Nachts was het wel redelijk afzien. De volgende dag om 10:30 vertrokken naar onze volgende bestemming: KodaiKanal.

KodaiKanal – 30 en 31 december
Omdat de weg die volgens de kaart bestaat de komende vier jaar afgesloten bleek te zijn, besloten we een jeep te nemen. Anders zouden voor 160 km 9 uur (!!!) onderweg zijn... Met de jeep duurde het slechts een uur of 5. Aangekomen in KodaiKanal (2200 mtr hoog) de andere trainees ontmoet die al in KodaiKanal waren. Iedereen zou daar naar toe komen om samen Oud en Nieuw te kunnen vieren. Die avond heb ik me (schaam) toch overgegeven aan een muts en een warme extra broek. Met een groep van 15 (voornamelijk witte) trainees vorm je weer een touristattraction op zichzelf.

De 31ste heerlijk rond het aangelegde meer gelopen en mijn boek in de zon gelezen. De mannelijke trainees hadden nog gevoetbald tegen een hele groep Indiaase jongens en daarna ging ons groepje in een roeiboot het meer op. Wanneer ik met Marten op Loosdrecht ben, ben ik de ‘kluns ter water’, maar hier bleek ik toch vooruit te komen! Dus heb ik David, Rolf, Laura en Sara wat basisroeien geleerd. De reacties van de Indiers om ons heen wanneer we met twee meiden aan het roeien waren was geweldig. Vrouwen werken hier op het veld, doen eigenlijk alles wat enigszins zwaar is, maar roeien is toch echt een mannen aangelegenheid. Dus met open mond werden we bekeken.
Die avond kwam het pas om 23:30 echt op gang, iedereen was moe en miste mensen. Toen buiten met z’n alleen een fles champagne ontkurkt en samen met een dronken groep Indiers (die autobanden gebruiken als vuurtje..) het nieuwe jaar ingeluid. Daarna met een groep rondom het meer gewandeld (+/-5 KM). Je moet toch iets anders doen op Oud en Nieuw!! Tijdens die loop heb ik mijn Italiaanse en Russische kinderliedjeskennis goed kunnen bijschaven.

Madurai – 1 januari
Een januari begon anders dan normaal. Indian Standard Time wordt Indian Stretchable Time genoemd. Om 9.55 zou onze bus vertrekken, dus toen we er om 9.45 waren was de bus al weg… Heel vreemd. De volgende zou om 10:50 vertrekken. Snel nog even wat broodjes etc halen en om 10:30 werden we in paniek gebeld, want de bus was aan het vertrekken...! Misschien een uit de hand gelopen nieuwjaarsvoornemen van de busmaatschappij om op tijd te vertrekken.
Enkele uren later kwamen we aan in Madurai. Daar hebben we een heel bekende grote tempel bezocht. Omdat het 1 januari was waren er ontzettend veel mensen in de tempel. De rij voor de Hindoes om een soort van zegening te krijgen was honderden meters lang. De tempel was erg kleurrijk en lawaaierig. Ook was er midden in de tempel een soort bazaar waar je alles kon halen, van eten tot armbanden tot afbeeldingen van Ganesh. Ook liep er een olifant rond, want wat is een tempel zonder echte olifant?!

Om 21:00 vertrok onze bus naar Chennai en was ook voor mij de vakantie dan echt helemaal over...

Kerala!

Mijn reis zit er alweer enkele dagen op, helaas. Afgelopen dinsdagochtend (2 jan.) kwamen we terug vanuit Madurai na +/- 9 dagen vakantie. De bus vertrok uiteindelijk om 20:15, na 45 min op de laatste passagier te hebben gewacht. Rond 09:00 de volgende ochtend kwamen we aan in Cochin.

Cochin – 24 december
In Cochin zijn we (Rolf, Laura, Sara en ik) naar Fort Cochin gegaan, een eilandje van Cochin (heel veel water daar). Hier zijn zowel de Portugezen als de Nederlanders erg actief geweest. We hebben de kerk bezocht waar Vasco da Gama de eerste jaren na zijn dood begraven was. Hier stond ook de eerste Christelijke kerk in heel India, best indrukwekkend. Veel oud-Nederlands op de muren en op de graven. Kerken zijn hier vrij ver-Indiaast: heel veel kleuren, en dansende lichtjes (zowel binnen als buiten de kerk). Na een korte dag in Cochin vertrokken we om 18:00 uur richting de volgende stop: Alleppey!

Alleppey – 24 en 25 december
In Allappey kwamen we nog vijf andere trainees tegen (Tessa, David, Tulika, Rhiannon en Javier) waar we kerstavond mee hebben gevierd. Als ‘traditioneel’ kerstmaal hadden we rijst met vis en paratha (Indiaas brood). Was best lekker maar wel heel anders!! We verbleven in een ‘home-stay’, een hotel-aan-huis. Een erg luxe kamer met werkende douche (enkel koud water..)!

De dag daarna op z’n Indiaas ontbeten, en daarna de backwaters bezocht. De backwaters is een uitgestrekt landschap van meren, slootjes en kanalen. Ik voelde me helemaal thuis!! Bovenop het dak van een boot 4 uur lang gevaren door rijstvelden en kokosnootbomen. Ook de dorpjes aan de backwaters bezocht, een lint van huizen aan de kant van de slootjes en kanalen.

Wat ik het meest opvallende vond was dat de luidheid van India ook hier terug te vinden is, in de bomen hangen megafonen die oproepen tot gebed en de lokale radio uitzenden. Het is kilometers verder te horen, zeker over water. In niemandsland stond ook opeens een kerk, met in de kerk een klein kerkje (geboortehuis). ’s Avonds een heerlijk Indiaas kerstdiner gehad in het dorp. Er was een festival aan de gang ter ere van een Hindoe heilige, dus het hele dorp liep over de versierde straten. De muziek die werd gespeeld in de tempel werd per megafoon uitgezonden door het dorp.

26 December: reisdag... (Alleppy naar Kollyam naar Kumily)

Kumily – 27 en 28 december
In Kumily hadden we een hele apenfamilie als buren, die om me heen aan het spelen waren terwijl ik broer Koen feliciteerde voor zijn verjaardag! Had ik toch een feestgevoel! Die dag hebben we een theeplantage en fabriek bezocht. Het is echt net zoals op de plaatjes, vrouwen in felgekleurde kleding met kilo’s theebladeren op hun rug. Om 16:00 uur kwamen ze aan in de fabriek waar de zakken gewogen werden (gemiddeld 22 kg.). Het productieproces is uiteraard top-secret... De geur was zo sterk dat ik even geen thee meer wilde. Daarna doorgereist naar een specerijentuin. Pepers groeien kennelijk uit een soort klimopplant, het duurt een jaar om een banaan te groeien en vanille is eigenlijk groen.

De dag daarna zijn we om 05:15 opgestaan om een trektocht door het oerwoud te maken!! Om 06:00 hadden we onze thee (chai) gedronken en stonden we in het donker voor de ingang van het bos. Moedig kozen we voor de tocht van 15 km... De guide zette er een stevig tempo in (bijna joggen). Na veel gekluns in het begin “hoe kom ik daar overheen?!” leerden we in rap tempo balanceren op boomtakken om riviertjes over te steken. Tijdens de 5 minuten pauzes konden we de bloedzuigers verwijderen uit onze sokken en schoenen en weer verder lopen. Helaas niet veel dieren gezien (apen, vogels en spinnen) maar de toch was onzettend mooi. Eerst loop je op de Veluwe, dan door de Ardennen en dan... sta je opeens midden in het oerwoud. Had het idee alsof ik een National Geographic was ingewandeld (of binnengestruikeld..). Het gras is hoger dan je zelf bent en de bomen torenen hoog boven je uit. Tribal people waren rustig gras aan het verzamelen om hutjes van te bouwen en etenswaar aan het verzamelen.

Daarna gingen we naar de volgende activiteit: ...... !!!!

(cliffhanger! De rest beschrijf ik morgen!!)