Healthy Diet

Volgens de doos van een superzoet superslecht stuk chocoladecake dat ik deze week heb gegeten (Indiase cake is +/- 3 keer zo zoet en zwaar als in Nederland):

"Cakes and Nutrition: Cakes are a concentrated source of energy for growing childeren and provides carbohydrates, fats, proteins, minerals and vitamins from wheat flour, eggs, vanaspati, milk solids and sugars"

En ik als klein meisje maar braaf mijn aardappels, groenten en stukje vlees naar binnen werken elke dag...

Hyderabad

Since I’m always updating my blog at work my colleagues became so curious that I promised to write one of my blogs in English, so it’s not ‘in code’ for them. This is the English one.

Last Friday we left with the 18.10 (6.10 PM) train to Hyderabad. It was a 2nd class sleeper train, which implicates the possibility to sleep. The beds were better than the one I have at home (my bed is like a speed breaker in disguise, bump after bump after bump). So after a while we were finished with reading and talking and everyone installed themselves as well as possible on their beds. My bag served as my pillow and my other bag I had hidden underneath my arms and my bed sheet. After fourteen hours of uncomfortable rolling around we arrived in Hyderabad.
(left: Charminar)

At 9:10 AM we were ready for a new adventure, but first: food and accommodation. Normally finding accommodation is not at all a problem. As soon as you arrive somewhere people swarm around you like flies, handing out business cards of their hotel, persuading you to go there “only to look, only to look”. This time we found an auto driver showing us around. We’ve seen some very shabby establishments, from ‘just redecorated’ (meaning paint stains all over the room) to small and smelly rooms. In the end we settled for a more expensive room, but… we girls all had our own bed! Normally there’s always someone on the floor or we’re sharing a double bed with three.

Hyderabad is a fairly old town full of history. A major part of the population is Muslim and this really leaves its mark upon the town. In Hyderabad you can find old Mosques, Hindu temples and state of the art cinema’s and hotels.

After a good breakfast we set out for the Charminar, ‘the Mosque of the four Minarets’ in the middle of the Bazaar area. Surrounded by a bangles(armbanden)bazaar and a fruit bazaar there was enough to see. Auto’s (riksja’s) swarmed around the Charminar like bees and everywhere you looked there were people walking. From sari to burka. Seeing all these women dressed in burka, walking high heeled and looking for the newest jewellery and make-up was an interesting sight.

Next we went wondering around a neighbouring Mosque, were also one of the bomb attacks had taken place. It is a weird sensation walking around a town of such diversity and beauty, knowing that not long ago bombs were exploding and knowing that the threat of terrorism is still present there. Banning those thoughts I walked around the bazaars, bargained with people and holding off beggars. Near the Charminar you can find four arches, reminding me of the Arche de Triomphe. We saw some beautiful buildings that day, not accessible but only to be seen from the outside. I felt I was walking in some Alladin film-set. Next to these buildings there were enormous trees with even bigger bats (vleermuizen) hanging from them. They looked like eagles, or maybe flying dinosaurs.
At sunset we went to see the Buddha statue in the manmade lake between Hyderabad and its sister town Secunderabad. We set off in a ‘danceboat’ with the worst dancers I’ve ever seen. Next to these dancers there we’re party people from (probably) Mexico and Kerala trying to change the boat in a floating discotheque. It was too weird and ‘un-Indian’ to explain properly. I just sat there observing everything laughing.

After this interesting experience we continued to have some good dinner in the posh part of town and went to sleep at 01:00. There was one more day to come!

Sunday we went to see the Fort of Golconda. This fort was built between late 14th century and the beginning of the 16th century. It is a magnificent place to walk around; it looks like it’s much older than the 14th century (due to bad maintenance I guess). Unlike European forts you can walk everywhere. If you fall down somewhere: bad luck. Litter and junk can be found everywhere too.

It seems like the majority of the people here don’t care how much they pollute the beautiful things they have in India. We saw a guy throwing an empty bottle not in a bin, but just up the roof of one of the fort buildings. So you at least don’t see it (must be his reasoning).

It took us a whole day just walking around there. We also were a tourist attraction in a tourist attraction. When I sat down after climbing 400 steps of stairs people were beginning to sit right, left and behind me. Before I knew I was in the middle of a big family picture…!

After the fort we headed back for the train station. We quickly ate our dinner and then we were off again. Off to Chennai.

Op het busstation

"What? I can't pee in the middle of the bus stand? Damn!"
(with thanks to David Australia!)

Tims Bday!

Bellen in de Bios

De afgelopen tijd ben ik 2 keer naar de bioscoop geweest, en een keer een film gezien in een priveclub in de openlucht (vergelijkbaar met een golfclub, schijnt). Het schijnt een ervaring te zijn die je niet mag missen als je India bezoekt. In totaal twee Engelstalige films, en een Hindi film zonder ondertiteling.

De eerste filmervaring
De file naar de bioscoop was enorm. Het was dan ook zaterdagavond 22:15 uur, hier is dat nacht. Het scherm was enorm en de stoelen groot en luxe. Na wat reclames (waarvan sommigen twee keer achter elkaar werden afgespeeld) kon de film beginnen. Maar eerst... opstaan voor het volkslied! "Please stand up for the national anthem". De hele zaal stond op. De Indiers stonden stokstijf met hun armen netjes naast kun lichaam, als soldaten in de rust. Niemand keek om zich heen (behalve ik dan) of zong mee. Je kon een speld horen vallen zo rustig was het publiek.
Vervolgens begon de film echt. In plaats van "alle mobieltjes uit svp" gingen nu alle mobieltjes aan. Heftige gesprekken werden er achter, voor en naast me gevoerd. Ergens in de zaal begon een baby te huilen. Nog meer kinderen in de leeftijd 0 tot 10 waren gezellig aan het kwetteren. Toen de ene ijsbeer van de andere won begon het publiek dan ook luid te applaudiseren en te joelen. Tijdens de film werd de herrie gelukkig iets minder, maar zo stil als tijdens het volkslied is het nooit meer geweest...

De Hindifilm ervaring
Met Ieva, David, David en Hema gingen we naar Hema’s priveclub in GandhiNagar. Daar zaten we onder de sterren naar een groot scherm te kijken, met ongeveer 100 tot 150 Indiase medekijkers. Rechts naast het scherm was een buffet, waar we wat gobi manchurian haalden (mijn favoriete bloemkoolvariant in India). Met een glas ananassap en de gobi zaten we heerlijk ontspannen de Hindi film te bekijken. Gelukkig waren er enkele engelse zinnen waardoor het verhaal redelijk goed te volgen was. Tachting procent was echter toch echt in een taal die ik niet spreek... Hoe dan ook, de film was goed en een echte tear jerker. De film ging over een, hier zeer controversieel, onderwerp: dyslectie. Dit fenomeen wordt pas sinds heel kort erkent in India, en zeer zelden herkent bij mensen.

Afgelopen woensdag ben ik weer naar de film geweest, doordeweeks toch een stuk rustiger dan in het weekend. Snel weer!!!

Vanavond om 18:10 vertrekt mijn trein naar Hyderabad, waar ik het weekend heen ga. Op maandagmorgen om 8:15 kom ik dan weer aan in Chennai.

En zoals beloofd, nog een paar verjaardagsfoto’s!

Boven: Astrid die cake in mijn gezicht smeert. Links: WangZi, KangBo (Robert) en Javier, Chinees Nieuwjaarcakesmeerfeest. Rechts: Javier, Robert en ik. Onder: een deel van de traineegroep!







Van links naar rechts: Christine (NL), David (Australie), Ik, Olga (Rusland), Astrid (Denemarken), Robert (China), Ieva (Lithouwen, Maxim (Rusland, Rolf (Belgie), Javier (Colombia) en WangZi (China).

Overpeinzingen

“Als je India aan kunt, kun je de wereld aan”. “Alles extremen vind je hier, van het mooiste wat je ooit gezien hebt tot het meest verschikkelijke”. En hoe waar dit is. Net weer even de Hindu doorgebladerd, de Chennai-based Nationale Krant. In plaats van zonneschijn, vandaag regen op mijn blog.

In de marge kom je dan de komende berichten tegen:

- A professor was killed when a lorry dashed against his moped near here on Monday.
- An unidentified gang hacked a youth to death in broad day light at Thammampatti bus stand near Attur on Tuesday.
- As many as 25 passengers sustained injuries when a mini bus in which they were travelling overturned on the road at Singalandapuram near Rasipuram on Tuesday.
- Five persons drowned while trying to rescue a girl from a pit at Polgunam village near Keezhpennathur in Tiruvannamalai district on Monday
- Statistics available with the Chennai City Traffic Police say that in the southern suburbs, 235 people were killed in road accidents in 2006 and last year, the number increased to 278.

Niks nieuws onder de zon… In Chennai dan.

Gisterennacht kwam ik om 0:30 thuis. De straten bezaaid met zooi, en tussen de zooi kun je menselijke vormen ontdekken. Bedekt met een matje, of gewoon uitgestrekt op de tegels. Zo zag ik eens een jongen van een jaar of 8, helemaal alleen, zijn matje midden op de stoep neerleggen en slapen maar. En een vrouw die een menselijke bundel droeg, dood of levend? Wie zal het zeggen?

Mijn collega, verbaasd opmerkend tijdens de lunch: “Er worden al een tijdje steeds minder lichamen op het strand gevonden”.

Vervolgens sprekend over Afrika, hoe erg het is daar en hoe veel mensen dood schijnen te gaan aan de honger. Gezien in een rondgestuurde PowerPoint. Het bleef in hun hoofden spoken. Maar de honger op de stoep wordt niet gezien of opgemerkt.

Het stemt me verdrietig. En wat me soms het meeste verdriet doet is het feit dat je er aan went. Redelijk went aan alle mensen die je om eten vragen, of om een paar rupee. Redelijk went aan de slapende mensen op straat en er omheen slalomt. Je hoofd wegdraait van de familie die boven op die brug woont waar je elke twee keer langskomt per dag. Je weet dat als je de armoe en ellende te dichtbij laat komen je het niet meer trekt. Dus beschaamd bescherm je jezelf voor jezelf. Maar echt wennen mag en doet het nooit.

Birthdayweek

Afgelopen week was mijn verjaardagsweek. Mijn eerste verjaardag in het buitenland, en hoewel sneeuw en ijs tegenwoordig zeldzaam zijn op de 6de, 30 graden of meer is nog unieker. Het was de 6de heerlijk weer, en weer net iets warmer dan de 5de. De tempratuur stijgt hier dagelijks, en dat is voelbaar.

Na mijn dag op kantoor, waarbij ik taart gevoerd kreeg van mijn collega's (Indiaase traditie) en een cadeautje in ontvangst mocht nemen (Indiaase top-shirt)vertrok ik een half uurtje vroeger dan normaal naar huis. Met een zak vol brood, kruiden, appels, yoghurt en vooral veel knoflook kwam ik thuis aan. Daar snel aan het koken geslagen, want ik had bedacht dat brood met kruidenboter en tzatziki wel een welkome afwisseling zou zijn op de gebruikelijke Indiaase keuken. Daarnaast had ik mijn collega's beloofd om de volgende dag appelmoes mee te nemen, dus ook de nodige appels werden in stukken gesneden. Gelukkig had ik een 'hak en schilteam' dat mij hielp. Na twee uur zwoegen was alles af en kwamen de eerste mensen binnen. De kruidenboter en tzatziki vielen in goede aarde, dus mijn avond was al geslaagd.

Behalve mijn verjaardag was er ook een andere jongen jarig, Javier uit Colombia. Ook hij werd 23. Dit was niet het enige, het was ook nog eens Chinees Oud & Nieuw!! Omdat we twee Chineese trainees hebben konden we dit niet onopgemerkt voorbij laten gaan. Aangezien ook dit een verjaardagsfeestje was gingen we naar ons dakterras om daar een heerlijke chocoladetaart aan te snijden. Astrid (roommate) was zo lief om me het eerste hapje te voeren, dus met een mooie chocoladebaard kon ik weer verder. Bij mij viel het nog mee, bij Javier zat de taart van zijn nek tot aan zijn voorhoofd!

Bij Oud en Nieuw horen natuurlijk oliebollen, en Rolf had nog een pak oliebollenmix meegenomen uit Belgie. Zo stonden we (Rolf, ik en David uit Australie) om iets voor twaalf oliebollen te bakken, in India... David had jaren ervaring met frituren bij Macdonalds, ik was voor het mixen van het beslag en Rolf voor het maken van de ronde vormen met behulp van soeplepels.

Volgens Deense traditie moet je van een stoel of bank in het nieuwe jaar springen, dus na het aftellen en het roepen van *Gelukkig nieuwjaar (in het Chinees!)* sprongen van het meubilair af richting de oliebollen. Ook met gewone suiker zijn deze nog lekker!!!

Foto's volgen zodra ik deze heb, van mij met chocoladebaard!

De rest van de week stond in het teken van bijkomen van de gym... ja, ik heb hier een sportschool opgezocht. Het gebrek aan lichaamsbeweging maakte me hier gek. Je moet echt heel veel moeite doen wil je meer dan 200 meter lopen op een dag... Maargoed, de rest van de week kon ik mij nauwelijks meer aankleden (pijn pijn pijn....), of mijn armen naar boven, beneden, links of rechts bewegen. Morgen weer!!!

Tot zover mijn verjaardag, snel meer over het gewone leven!

Bedankt voor alle felicitaties, heel erg leuk!!!! Van smsjes tot ecardjes tot bellen en papieren post! Supercool!! Voelde me echt jarig die dag :-) Dankjulliewel!!!

Happy Birthday to...!

Beveiliging

Maandag

1."Heb jij mijn laptop gezien?"

2. "Nee..."

1. "Gisteren stond hij op mijn bureau"

2. "Geen idee.."

3. "Volgens mij wilden ze het achter slot en grendel opbergen"

1. "Hmmm...."

Laatjes werden opengetrokken, kasten werden omgekeerd en uiteindelijk werd de laptop gevonden.

Dinsdag

1."Heb jij mijn laptop gezien?"
2. "Nee...die van mij was ook weg"
1. "Gisteren stond hij op mijn bureau"

2. "Misschien weer in het laatje? Daar vond ik die van mij"

1. "Ooooh nee he. Moet geen gewoonte worden. Oh oh, nee hier ook niet..."

Wederom werden alle laatjes opengetrokken en kastjes omgekeerd (en daar hebben we hier veel van). Uiteindelijk lag de laptop linksonder in een kast.

Woensdag

1."Heb jij mijn laptop gezien?"

2. "Nee...ook die van mij was weer verstopt"

1. "Niet weer he...Gisteren stond hij echt nog op mijn bureau"
2. "Misschien weer in een van de laatjes of kasten?Die van mij zat in de kast vandaag"

1. Na het kijken in de kasten en laden "Nee... niet op de plek van gisteren of eergister. Nu ben ik het zat!! Waarom verstoppen ze mijn laptop toch steeds?!!! Nu mogen ze het zelf zoeken!"

Mijn baas: Dit is wat ze Actief Anti Inbraak Beleid noemen... dan kunnen de inbrekers je laptop in ieder geval niet vinden...!

Donderdag

1."Heb jij mijn laptop gezien...?"

...

Pondicherry

Drie keer is scheepsrecht, en afgelopen weekend was het dan eindelijk zover. We vertrokken met David, David, Astrid en Ieva naar Pondicherry. Pondicherry is lange tijd een Franse enclave geweest en tot op de dag van vandaag is het verschil te merken in het Indische en Franse deel.

In het oude Franse gedeelte zijn de straten relatief schoon en onderhouden. Er slapen geen mensen op de stoep en de hoeveelheid verkeer is laag (wat hier uniek is). Omdat het de Dag van de Republiek was waren de meeste winkels dicht en hebben we heerlijk rondgewandeld over de boulevard. De boulevard was breed opgezet en ook hier kon je breeduit lopen, zonder door de mensen te hoeven slalommen. De zee zag er mooi uit, maar omdat het een gevaarlijke kustlijn is konden we daar enkel naar kijken.

Na mijn eerste ‘continental breakfast’in tijden (toast, omelet, stukje ham (!), Frans worstje en wat fruit) was ik er helemaal klaarvoor. Terwijl we naar het punt liepen waar we Rolf en Tulike zouden ontmoeten kwamen we langs gewapende politiemannen. Een van hen sprak ons aan, en na de beleefde vragen als “waar komen jullie vandaan?” en “hoe lang blijven jullie hier?” verzocht (beval) hij ons tot het maken van een foto. De politieman organiseerde waar iedereen kon staan, “jij hier, jullie daar, oke?!”. En hup, het geweer ging schuin omhoog voor de borst. Daarna moest er uiteraard van fotograaf gewisseld worden. Als laatste drukte hij David een visitekaartje in handen met het adres waar de foto heen mocht.. Oke...

Het verbaast ons inmiddels niet meer, Indiers zijn gek op foto’s en gewapende politiemannen die met je op de foto willen is dan ook bijna niet meer vreemd. Maargoed, vervolgens Rolf en Tulike opgehaald en doorgereist naar Auroville, een commune vlakbij Pondicherry. Daar kwamen we nog drie andere trainees tegen. Omdat we een strandhut voor 3 tot 5 mensen geboekt hadden en we inmiddels met tien waren werd dit een beetje krapjes. Het toeval wil dat er net voor ons een Nederlandse jongen was aangekomen in zijn eentje, en na wat overleg en geklets konden en drie van ons bij hem in de hut terecht. Heeft je ‘moerstaal’ toch nog een voordeel!

Die avond en nacht tot een uurtje of 01:00 uur liedjes gezongen op het strand, in zee gestaan tot aan mijn knieen, en klunsig in en uit de strandhut geklommen (ja, echt zo’n hut op palen). De dag daarna mijn voeten verbrand aan het zand, in een schommelstoel een boek gelezen en toen op naar huis. Eerst nog een goede houtovenpizza gegeten en kippensoep waarbij het gehele kippenpootje in de soep was gedaan. Kluifsoep dus.

Na ruim twee uur op de bus wachten kunen we dan echt vertrekken en om 01:30 lag ik moe en voldaan in mijn bedje.

Thuis wachtte mij nog een leuke verrassing, het pakje dat ze thuis opgestuurd hadden was aangekomen!!! De drie tijdschriften liggen nu onder mijn bed, en er wordt goed van ze gebruik gemaakt.

Nog bedankt voor alle lieve reactie op mijn heimweepost, dat is echt heel erg fijn!!! En jullie hebben uiteraard gelijk, waarom heimwee krijgen naar een Westerstorm met windkracht 9 als je hier in het weekend aan zee kunt liggen?! Maar toch, zo nu en dan mis je Nederland en met name de mensen die het kleur geven...

Voor nu ga ik weer verder met genieten en bikkelen op mijn stage, en zal ik jullie snel proberen te verblijden met de foto van de politieman en andere plaatjes!

(PS: omdat we op het busstation niet veel te doen hadden zijn er een paar filmpjes gemaakt: http://www.youtube.com/watch?v=Y9KJWF8ch10&feature=related, dit is deel 1 van 4 ;-))