Pondicherry

Drie keer is scheepsrecht, en afgelopen weekend was het dan eindelijk zover. We vertrokken met David, David, Astrid en Ieva naar Pondicherry. Pondicherry is lange tijd een Franse enclave geweest en tot op de dag van vandaag is het verschil te merken in het Indische en Franse deel.

In het oude Franse gedeelte zijn de straten relatief schoon en onderhouden. Er slapen geen mensen op de stoep en de hoeveelheid verkeer is laag (wat hier uniek is). Omdat het de Dag van de Republiek was waren de meeste winkels dicht en hebben we heerlijk rondgewandeld over de boulevard. De boulevard was breed opgezet en ook hier kon je breeduit lopen, zonder door de mensen te hoeven slalommen. De zee zag er mooi uit, maar omdat het een gevaarlijke kustlijn is konden we daar enkel naar kijken.

Na mijn eerste ‘continental breakfast’in tijden (toast, omelet, stukje ham (!), Frans worstje en wat fruit) was ik er helemaal klaarvoor. Terwijl we naar het punt liepen waar we Rolf en Tulike zouden ontmoeten kwamen we langs gewapende politiemannen. Een van hen sprak ons aan, en na de beleefde vragen als “waar komen jullie vandaan?” en “hoe lang blijven jullie hier?” verzocht (beval) hij ons tot het maken van een foto. De politieman organiseerde waar iedereen kon staan, “jij hier, jullie daar, oke?!”. En hup, het geweer ging schuin omhoog voor de borst. Daarna moest er uiteraard van fotograaf gewisseld worden. Als laatste drukte hij David een visitekaartje in handen met het adres waar de foto heen mocht.. Oke...

Het verbaast ons inmiddels niet meer, Indiers zijn gek op foto’s en gewapende politiemannen die met je op de foto willen is dan ook bijna niet meer vreemd. Maargoed, vervolgens Rolf en Tulike opgehaald en doorgereist naar Auroville, een commune vlakbij Pondicherry. Daar kwamen we nog drie andere trainees tegen. Omdat we een strandhut voor 3 tot 5 mensen geboekt hadden en we inmiddels met tien waren werd dit een beetje krapjes. Het toeval wil dat er net voor ons een Nederlandse jongen was aangekomen in zijn eentje, en na wat overleg en geklets konden en drie van ons bij hem in de hut terecht. Heeft je ‘moerstaal’ toch nog een voordeel!

Die avond en nacht tot een uurtje of 01:00 uur liedjes gezongen op het strand, in zee gestaan tot aan mijn knieen, en klunsig in en uit de strandhut geklommen (ja, echt zo’n hut op palen). De dag daarna mijn voeten verbrand aan het zand, in een schommelstoel een boek gelezen en toen op naar huis. Eerst nog een goede houtovenpizza gegeten en kippensoep waarbij het gehele kippenpootje in de soep was gedaan. Kluifsoep dus.

Na ruim twee uur op de bus wachten kunen we dan echt vertrekken en om 01:30 lag ik moe en voldaan in mijn bedje.

Thuis wachtte mij nog een leuke verrassing, het pakje dat ze thuis opgestuurd hadden was aangekomen!!! De drie tijdschriften liggen nu onder mijn bed, en er wordt goed van ze gebruik gemaakt.

Nog bedankt voor alle lieve reactie op mijn heimweepost, dat is echt heel erg fijn!!! En jullie hebben uiteraard gelijk, waarom heimwee krijgen naar een Westerstorm met windkracht 9 als je hier in het weekend aan zee kunt liggen?! Maar toch, zo nu en dan mis je Nederland en met name de mensen die het kleur geven...

Voor nu ga ik weer verder met genieten en bikkelen op mijn stage, en zal ik jullie snel proberen te verblijden met de foto van de politieman en andere plaatjes!

(PS: omdat we op het busstation niet veel te doen hadden zijn er een paar filmpjes gemaakt: http://www.youtube.com/watch?v=Y9KJWF8ch10&feature=related, dit is deel 1 van 4 ;-))