De eerste "chili" ervaring...

Dit stuk "draag ik op" aan Tim en Koen, die zich er denk ik een mooi beeld van kunnen vormen gezien de wekelijkse spicy Papanasi (of de rivaliserende Mamanasi). En aan Marten, omdat hij een soortgelijke ervaring met komkommer had...

Zoals alles hier nieuw is, is vooral het eten even wennen. Over het algemeen gaat het prima, 's ochtends cornflakes of chocoflakes, 's middags een Indiase lunch en dan 's avonds Indiaas, Chinees, pizza, of eigen fabrikaat.

Gisteravond kwam er een plotseling einde aan mijn redelijk onbezorgde eetgewoontes. Na een week zocht ik niet meer of er chilipepers in de gerechten, "nonspicy" levert normaliter ook geen pepers mee in het gerecht. Aangeschoven in een mooi, hier chic, restaurant, met mijn huisgenoten (zie foto) bestelden we onder andere heerlijke soep en kip in een rood-bruinig sweet in sour sausje (non spicy).

Nadat ik een stuk kip naar binnen had geschoven en begon te kauwen bleek die kip toch een beetje erg krokant te zijn. Twee seconden na doorslikken begon alles toch echt heel erg pijn te doen, en werd mijn hoofd bijna de kleur van het sausje. Zweet op mijn voorhoofd, tong met een onvang van een olifant en een compleet verstoord evenwichtsorgaan dat probeerde om mij van mijn stoel af te laten vallen...

Het stuk kip was een enorm stuk chilipeper die zelfs broer Koen niet zonder tranen naar binnen zou kunnen werken. Een bol vanilleijs en een halve komkommer verder kwam het gevoel terug in mijn mond, en na een tijdje wachten kon ik weer wat eten (wat gelukkig koud was tegen die tijd). Mijn maagperikelen zal ik jullie besparen.

Op werk ben ik momenteel bezig met het ontwikkelen van een nieuwe website samen met David (mede trainee) en Ramya. Omdat we het geheel zelf moeten doen bestaat mijn dag nu uit "vergelijkend warenonderzoek" doen en mij inwerken in Dreamweaver en consorten.

Vrijdag moet ik een presentatie geven op een "College" hier in Chennai, voor de mensen die gaan beslissen of wij de opdracht krijgen of niet. Het moet gaan over "classroom communication", en wat daar allemaal aan verbetert kan worden. Het schijnt dat ze hier de "zitten, mond houden, en zeker niets vragen!" methode hanteren, dus dat wordt een bijzondere ervaring vrijdag denk ik.

Hieronder heb ik nog wat foto's toegevoegd, links is een deel van de groep trainees te zien en rechts zie je ook een aantal trainees bij ons thuis in de woonkamer.

Tot zover het chilipeper verhaal!! Bedankt ook voor al jullie reacties, echt heel erg leuk om te lezen!!!

Een paar foto's van collega's

Voordat ik verder ga met nieuwe berichten eerst een korte foto impressie. Op de foto links zie je: Ramya, Kavitha en ik (net zo fotogeniek als altijd...)

De foto rechts is van mijn baas, Peratheepan, in zijn kantoor genaamd Ottawa. Alle ruimtes zijn op werk zijn vernoemd naar steden uit Canada. Zelf werk ik in Vancouver.

Deze foto is van Kavitha en Hema, in Vancouver. Met Hema ben ik laatst van 10:00 tot 15:00 uur onderweg geweest voor een gesprek van 20 minuten!!

Voor nu was dit het, snel meer!!!

Autodrivers

Vorige week donderdag was mijn hele dag gevuld met vliegen. Van Amsterdam naar Frankfurt naar Chennai. Inmiddels ben ik hier dan (op een paar uur na) een week. Het is vreemd, maar het voelt zowel kort als heel lang.

Er zijn al vier dagen voorbij waar ik elke dag moest onderhalen over de prijs van mijn autorit, al vier dagen waarbij ik van vroeg tot laat heb gewerkt, en al vier dagen met heerlijke Indiase lunches. Hoewel 'not spicy' nog steeds vrij spicy is. Laatst zaten er op mijn 'veggiepizza' chillipepers waardoor het zweet me aan alle kanten uitbrak...Maar ook dat went vanzelf denk ik. En maar kalm blijven... "No, I'm fine. Bit spicy. No problem, it's ok".

Ritjes met de auto zijn erg bijzonder,het bestaat voornamelijk uit erg veel toeteren en gaten in de weg omzeilen. Op zaterdag zaten we met vier mensen in de auto, die iets te enthousiast een helling nam, scheelt niet veel of we waren gekapseisd midden op straat. Ook de eerste koeien op de weg zijn gespot, naast de ossen, geiten, honden en katten. Binnenkort zal ik mijn camera eens meenemen, en jullie een fotoimpressie geven van hoe het 
er hier aan toe gaat.

Mijn eerste ruzie met een autodriver wil ik jullie echter niet onthouden. Als Westers persoon betaal je automatisch een 'whiteskinpremium'  zoals we het hier noemen. Daarbij proberen de meesten je constant op te lichten, zelfs wanneer je een prijs hebt afgesproken. Gisteren was ik vrolijk op weg naar werk, zonnetje, lekker warm (graad of 30 om 8:30uur) en in spitsuur naar werk. In plaats van een straatnaam werken ze hier met 'landmarks', 
dievan mij is Anna Salai, Anand Theater. Van elke landmark is er eigenlijk maar een. Mijn autodriver
probeerde mij die dag bij een ander theater af te zetten 'Look, Anand Theater'. "No, no, this is not 
my work, keep going." Na wat discussie en het tonen van een kaart eindelijk weer op weg.

Een kilometer verder was daar het echte Anand Theater. De man weigerde me bij mijn werk af te zetten (had de hele weg lopen tieren). "Now its 100 rupees! You made me lost, you.... (onverstaanbaar Tamil". Na een heel stellig "nee" van mijn kant, en mijn weigeren om de auto uit te gaan (75 = 75 rupees) begon hij uit frustratie rondjes te lopen om de auto, nog steeds scheldend en tierend. Dit hield hij een minuut vol. Uiteindelijk ik mijn wisselgeld, een gefrustreerde autodriver verder...

Het geeft een goede indicatie waar ik elke dag op voorbereid moet zijn, puur vanwege mijn witte huid, en daarbij ben ik ook nog een vrouw, wat het nog leuker maakt. Op het moment zelf was het vrij vervelend, nu is het enkel nog een mooi verhaal. Het is ook 
de reden waarom veel Indiers zelf de autodrivers ontwijken als ze kunnen... Als je echter een keer toegeeft dan blijven ze het proberen, het is een grote roddelclub. De drivers wachten met z'n allen op de hoek van de straat en verdelen het werk onderling, wie brengt wie waarnaartoe (van dat huis vol met witte mensen).

Tot zover de autodrivers!! Binnenkort meer, over Indiaas daten en huwelijk, kleding, trainees, werk en eten.

Eerste werkdag!

Na een lange reisdag ben ik donderdagnacht eindelijk aangekomen in India. De vliegreis was redelijk relaxed, met No Reservations en een Hindi film, met een titel die ik niet kan herhalen, als ' on board entertainment'. Ruim na 01:00 IST kwam ik het vliegveld uitgestommeld en gelukkig stond daar een AIESECer te wachten om mij naar mijn flat te brengen.

We gingen in een ' auto' (ohttoh), zoals ze autoriksja's hier noemen. Er was net genoeg ruimte voor de AISEC'er, mijn tassen, en ik. Het huis waar ik nu ben bevind zich in Shenoy Nagar (East Road 2), drie kwartier met de ohttoh van mijn werk vandaan. Het wegennetwerk is hier bijzonder, zodra ik iets meer zicht heb op de gebruiken zal ik daar over berichten, fascinerend (dat er niet echt ongelukken gebeuren...).

De dag na mijn aankomst meteen aan veel trainees voorgesteld, want zowel vrijdag als zaterdag waren er flatfeesten. Niet zoals de Enschedeers kennen van de campus, maar een bedeesde versie (praten, zelf meegebrachte drankjes) en zachte muziek). Erg gezellig maar ook erg overdonderend. Verder alleen nog maar geshopt in Spencers Plaza, en daar ook een heerlijke gezichtsmassage gehad.

Mijn flat is redelijk schoon en ik deel mijn kamer met Astrid, een meisje uit Denemarken. De rest van mijn huisgenoten komt uit: Lithouwen, Rusland en Belgie. Het is een mooie mix. Het enige minpuntje is de koude douche. Zorgt er wel voor dat je ook echt wakker bent ' s ochtends...

Vandaag moest ik voor het eerst naar mijn werk, wat een redelijke onderneming was. De autodriver had geen ideeee waar ik naar toe moest, dus ik ben op een gegeven moment maar uitgestapt en ben op zoek gegaan, gelukkig wist ik wel ongeveer waar het ongeveer zijn moest.

De mensen van mijn werk zijn ontzettend aardig en behulpzaam. Twee mannen, en vier vrouwen. Ze zijn ontzettend zorgzaam. "Nee! We laten je niet alleen in een auto in het donker in een stad die je niet kent! Geen discussie over mogelijk, je weet nooit wat voor idioten er rondlopen". Met als gevolg dat ik zo met mijn baas iets ga eten, dan mee ga naar een vergadering en dan naar huis wordt gebracht. 'Just go with the flow', ik merk wel weer waar ik terecht kom!

Morgen ga ik langs twee colleges, en gaan de werkzaamheden echt beginnen! Spannend!! Snel meer daarover, voor nu is dit bericht lang genoeg :-)!

Nog één week te gaan

Nog een week te gaan... Volgende week donderdag vertrek ik voor vijf maanden naar India, naar de stad Chennai (ook wel bekend als Madras) in Zuid-Oost India.

In Chennai zal ik stage gaan lopen bij het bedrijf North American Business Institute (http://www.nabiasia.com/). Hun core business is het aanbieden van trainingen. Het bedrijf zit nu ongeveer 1 a 2 jaar in India. Mijn hoofdtaak zal bestaan uit het verzorgen van de corporate branding, (het in de markt zetten van het bedrijf en alle bijbehorende facetten). Daarnaast zal ik een deel sales doen en zal ik de trainingen op het gebied van communicatie bekijken/opzetten/aanscherpen.

Op dit moment is dit nog een ver-van-mijn-bed-show. Momenteel zie ik niet meer dan de dozen die tegen de muren zijn opgestapeld, de verhuiswagen die vrijdag komt, mijn laatste werkdag en de allerlaatste prik die ik maandag zal krijgen. Gelukkig ook veel leuke dingen, zoals mijn afscheidsparty vrijdag in Utrecht en afscheidslunch in Enschede op maandag.

Donderdagnacht de 15de kom ik aan in Chennai, waar ik terecht kom weet ik nog niet, in een internationaal studentenhuis waarschijnlijk.Wanneer ik aangekomen in India (lekker overwinteren!!) horen jullie meer van mij!

groetjes,

Irene