Autodrivers

Vorige week donderdag was mijn hele dag gevuld met vliegen. Van Amsterdam naar Frankfurt naar Chennai. Inmiddels ben ik hier dan (op een paar uur na) een week. Het is vreemd, maar het voelt zowel kort als heel lang.

Er zijn al vier dagen voorbij waar ik elke dag moest onderhalen over de prijs van mijn autorit, al vier dagen waarbij ik van vroeg tot laat heb gewerkt, en al vier dagen met heerlijke Indiase lunches. Hoewel 'not spicy' nog steeds vrij spicy is. Laatst zaten er op mijn 'veggiepizza' chillipepers waardoor het zweet me aan alle kanten uitbrak...Maar ook dat went vanzelf denk ik. En maar kalm blijven... "No, I'm fine. Bit spicy. No problem, it's ok".

Ritjes met de auto zijn erg bijzonder,het bestaat voornamelijk uit erg veel toeteren en gaten in de weg omzeilen. Op zaterdag zaten we met vier mensen in de auto, die iets te enthousiast een helling nam, scheelt niet veel of we waren gekapseisd midden op straat. Ook de eerste koeien op de weg zijn gespot, naast de ossen, geiten, honden en katten. Binnenkort zal ik mijn camera eens meenemen, en jullie een fotoimpressie geven van hoe het 
er hier aan toe gaat.

Mijn eerste ruzie met een autodriver wil ik jullie echter niet onthouden. Als Westers persoon betaal je automatisch een 'whiteskinpremium'  zoals we het hier noemen. Daarbij proberen de meesten je constant op te lichten, zelfs wanneer je een prijs hebt afgesproken. Gisteren was ik vrolijk op weg naar werk, zonnetje, lekker warm (graad of 30 om 8:30uur) en in spitsuur naar werk. In plaats van een straatnaam werken ze hier met 'landmarks', 
dievan mij is Anna Salai, Anand Theater. Van elke landmark is er eigenlijk maar een. Mijn autodriver
probeerde mij die dag bij een ander theater af te zetten 'Look, Anand Theater'. "No, no, this is not 
my work, keep going." Na wat discussie en het tonen van een kaart eindelijk weer op weg.

Een kilometer verder was daar het echte Anand Theater. De man weigerde me bij mijn werk af te zetten (had de hele weg lopen tieren). "Now its 100 rupees! You made me lost, you.... (onverstaanbaar Tamil". Na een heel stellig "nee" van mijn kant, en mijn weigeren om de auto uit te gaan (75 = 75 rupees) begon hij uit frustratie rondjes te lopen om de auto, nog steeds scheldend en tierend. Dit hield hij een minuut vol. Uiteindelijk ik mijn wisselgeld, een gefrustreerde autodriver verder...

Het geeft een goede indicatie waar ik elke dag op voorbereid moet zijn, puur vanwege mijn witte huid, en daarbij ben ik ook nog een vrouw, wat het nog leuker maakt. Op het moment zelf was het vrij vervelend, nu is het enkel nog een mooi verhaal. Het is ook 
de reden waarom veel Indiers zelf de autodrivers ontwijken als ze kunnen... Als je echter een keer toegeeft dan blijven ze het proberen, het is een grote roddelclub. De drivers wachten met z'n allen op de hoek van de straat en verdelen het werk onderling, wie brengt wie waarnaartoe (van dat huis vol met witte mensen).

Tot zover de autodrivers!! Binnenkort meer, over Indiaas daten en huwelijk, kleding, trainees, werk en eten.