Irene in India

Laatste bericht

2008-06-12T18:56:00.002+05:30

Tot schaamte en schande heb ik geen laatste bericht op mijn site geplaatst... Inmiddels ben ik alweer anderhalve maand terug, gek hoe de tijd vliegt. Mijn tijd in India was geweldig, en de afsluiting met Marten was helemaal fantastisch!! Bedankt voor alle support en reacties het afgelopen half jaar!! Het is gek en leuk om weer terug te zijn, maar ook treurig en wennen. In een korte tijd bouw je mooie vriendschappen op met mensen waarvan je niet zeker weet of je die nog een keer zult zien, het is echt een andere wereld waar je instapt. Een cultuurshok heen, en nu een cultuurshok terug. Mooie herinneringen te over in ieder geval! En genoeg nieuwe reisbestemmingen, Litouwen, Rusland, Denemarken...etc etc.

Dan is dit nu de definitieve laatste post van IreneinIndia.nl... Tot Irenein...?!

Bedankt!

Mahabs en Thailand

2008-04-22T17:43:00.018+05:30

Het eerste weekend was in Mahabalipuram, lekker zwemmen en acclimatiseren.

Reclining Buddha en een cocktail op de 64ste verdieping, Bangkok, Thailand

Fietstocht door Bangkok, de rivier oversteken per boot maar de rest per fiets. Daarbij was het Thais nieuwjaar, en het grootste watergevecht ter wereld! Kletsnat op de fiets!

Na Bangkok door naar Koh Samui, een eiland in het zuiden van Thailand. Gesnorkeld, gezwommen, gekajaked, dansen tussen de ladyboys (nu moest ik Marten beschermen...), heerlijk weer, wat wil je nog meer?

Koh Pagnan, vlakbij Koh Samui. Ons eigen hutje direct aan het strand. Twee hangmatten. Heerlijk.

Weer terug op Koh Samui, richting het vliegveld voor Bangkok. Bij gebrek aan straatnamen en duidelijkheid maar een shortcut door de zee nemen. Lekker verkoelend.

Een onverwachte derde dag in Bangkok dankzij een vlieguig dat 3.5 uur eerder vertrok dan dat op onze tickets stond... Gelukkig konden we met het eerstvolgende vliegtuig mee, op dinsdagochtend. Er zijn ergere dingen dan een extra dagje Bangkok...!

Marten In India!

2008-04-12T12:10:00.002+05:30

Vrijdag nacht om 23.45 uur was het zover, Marten landde op Chennai International Airport!!! Om kwart voor een was de baggage verzameld en vertrokken we richting mijn huis. Het voelt onwerkelijk en supergoed. Vanochtend kwam het besef dat dit toch echt was en dat wij twee heerlijke weken tegemoet gaan! Gewoonweg geweldig!

Vandaag vertrekken voor een weekend naar Mahabalipuram, waarna we op zondagavond naar Thailand vertrekken. Daar reizen we dan een week rond, van Bangkok tot Koh Samui en op de 21ste zijn we weer in Chennai. Op de 25ste stappen we op het vliegtuig naar Nederland om rond 12:00 uur Nederlandse tijd weer op Schiphol aan te komen.

Heerlijk gekkenwerk en ik heb er ontzettend veel zin in!!!!

Marten en Irene in India, tooooo goood (zoals ze hier zeggen)!!!!!!!!!

Jaipur - Agra - Varanasi - Kolkata – De nabeschouwing

2008-04-08T17:37:00.010+05:30

Na de aftrap werd de 2de helft opgenomen in Jaipur. Daar de hoofdrolspeelster enkel sliep en wachtte op de prins die maar niet kwam (en die vrijdag in het vliegtuig stapt) zijn er geen beelden van Jaipur...

Vanuit Jaipur naar Agra vertrokken. De treinreis was een ramp, er zijn 8 ligplaatsen, en iedereen moet een ticket hebben. In theorie. Toen we de trein binnenkwamen moest ik eerst twee (!) slapende jongens van mijn bed zien te krijgen. “No problem madam” “Yes, it is a problem. This is my bed. Get off”.

Vervolgens op elk van de overige 6 bedden minimaal 4 tot 5 jongens die naar mij en Ieva aan het staren waren. Ik nam de eerste wacht. Ieva sliep en ik deed alsof ik een boek las. Iedereen die bij Ieva probeerde te zitten keek ik kwaad aan. En alle jongens keken mij weer aan hoe ik de nieuweling wegkeek. Als ik mijn pols draaide om te kijken hoe laat het was hoorde ik het antwoord vanuit de coupe links van me “It’s 4 o’clock m’am, where you from?!”. Niet veel slaap gehad die nacht...

De derde helft, volgense velen de betere helft, werd in Agra uitgevoerd. Ontbijten op een dakterras met uitzicht op het symbool van India. Dansen voor de Taj Mahal, wederom Finding Nemo naspelen en proberen om met een minister van Hongarije op de foto te komen. Diversiteit alom. Duur, indrukwekkend en vooral.... wit. Heerlijk met je voeten bungelend op de verhoging bij het beroemde bankje zitten en gewoon om je heen kijken.

Vervolgens naar Agra Fort om daar met een plassend aapje te poseren. Ook deden we aan Tourist-spotting. Voor elk juist geraden nationaliteit kreeg je een punt. Gelukkig herkende ik “de Nederlanders” als eerste ;-)!

Het was erg leuk om het symbool van India te zien, hoewel de onverwachte ontdekking van de Humayuns Tombe in Delhi bij ons een diepere indruk heeft achtergelaten.

De vierde helft
Varanasi is een minder bekend symbool van India. Deze kleine stad heeft een diepe indruk op mij achtergelaten. Dit is een van de meest heilige plekken in India en trekt veel pelgrims aan. De rivier de Ganges stroomt hier langs. Varanasi is vooral bekend om haar “Ghats”. Ghats zijn een soort inhammen waar je kunt lopen, zitten, of lichamen cremeren.

Dit is de hoofdfunctie van Varanasi. Vierentwintig uur per dag worden hier mensen gecremeert. Het lichaam wordt in kleurige glimmende stof gewikkeld, met het gezicht vrij. Vervolgens wordt het lichaam in de Ganges gewassen (heilig water) en op de brandstapel gelegd. In tegenstelling tot in Nederland gebeurt dit in de openlucht en op brandstapels. De plek van de brandstapel is nog steeds afhankelijk van je kaste. Er worden honderden kilo’s gebruikt voor de stapels. Als laatste wordt het gezicht afgedekt en de stapel aangestoken.

De Hindoes geloven dat dit ritueel de geesten vrij laat en in staat stelt om te reincarneren. De geur was zwaar. Teruglopend naar ons hotel liepen drie begrafenisstoeten ons voorbij en moesten we ons tegen de muur aanpersen om niet in de weg te staan. De straten zijn er klein en nauw. Drie mensen breed en het is vol. Nog steeds staat me dit beeld erg vers in mijn geheugen gegrift. Branndstapels en lichamen die vlak langs je heen worden gedragen.

De combinatie van kleur, mensen en dood is iets wat je bijblijft. De sfeer die er hing was tastbaar. Warm en zwaar. Het duurde lang voordat ik hier over kon schrijven.

De verlenging
Geleerd van de ervaring in de trein van Jaipur kwamen gewapend met de Lonely Planet en een fles water onze coupe in. Weer vier jongens op ons bed. “Do you have a ticket? Yes? Show? Oh you don’t? Get out!” Ellenbogen en benen wijd. De fles als een knuppel in mijn hand. Wegwezen. Die nacht een hoop meer slaap gehad.

Kolkata was de laatste stop voordat we terug naar Chennai gingen. Kolkata of Calcutta is een andere stad dan de andere steden die we bezocht hadden. De straten waren breed en auto-riksja vrij. Er waren parken, met gras en groen!! En sommige gebouwen verwacht je in Engeland meer dan in India. De historie is voelbaar. Ook het verschil tussen arm en rijk. In Kolkata loop je een dure straat uit zo de krottenwijk in.

Desondanks was het een leuke stad om rond te lopen en te bekijken. We hebben het Indian Museum bezocht en het Planetarium. Verder hebben we lekker gegeten en het rustig aangedaan. Naar een iets geluisterd dat Gary and his Hippocket heette. Alle Indiers dansten op muziek van minimaal 20 jaar terug. Ook het eerste glas bier na Delhi gehad. Tooooo good!

De trip was mooi en zwaar. En ik had het voor geen goud willen missen.

Office fun

2008-04-05T13:30:00.003+05:30

Hoewel Engels hier de tweede taal is denken veel Tamilians in Tamil. Wanneer ze Engels spreken levert dit leuke uitspraken op. Hier wat voorbeelden van een 'Principal' die zijn leerlingen toespreekt.

"Open the doors of the window. Let the atmosphere come in. Open the doors of the window. Let the Air Force come in."

"Shhh…Quiet, boys…the principal just passed away in the corridor"

"You, meet me behind the class (meaning after the class..). Both of u three get out of the class. Close the doors of the windows please"

"I have winter in my nose today… Take Copper Wire of any metal especially of Silver….. Take 5 cm wire of any length…"

"All of you stand in a straight circle. The girl with the mirror please comes her…{Means: girl with specs please come here)"

"To a boy, angrily: ——————— I talk, he talk, why you middle middle talk?"

"While punishing students: ———————– You, rotate the ground four times… You, go and understand the tree… You three of you stand together separately. Why are you late - say YES or NO"

Crazy Pictures - Delhi (nog steeds..)

2008-03-29T11:42:00.005+05:30

Nog precies een maand te gaan...

2008-03-25T19:21:00.005+05:30

Met gemengde gevoelens besefte ik zojuist: nog maar een maand te gaan.. Over 31 nachten ben ik weer in Nederland. Dag India, dag warm weer en sjaals, dag pittig voedsel, dag dierentuin op straat...

Maar hallo vrienden, familie en Marten (nog....16 nachten slapen, het is net Sinterklaas ;-))!!! Hallo ordelijkheid en bewegingsvrijheid. Hallo nieuw avontuur!

(Ja, dit aapje is echt haar/zijn behoefte aan het doen...)

Dwalen in Delhi

2008-03-22T15:45:00.017+05:30

Inmiddels verblijf ik al bijna een week weer in Chennai. Terug van mijn veelbewogen uitstap naar het Noorden. Ons reisschema was ambitieus, maar we (Ieva en ik) wilden er dan ook het beste van maken. Meer dan een week vrij van werk zat er echt niet in, en zo snel zal ik niet weer in India zijn.

Op donderdag vertrok ik direct uit werk naar het vliegveld. Eerst illegaal met de trein, ik was zoals gebruikelijk aan de late kant... en na vervolgens over de vangrails geklauterd op de doorgaande weg en naar het vliegveld gehaast. Het vliegtuig, SpiceJet, had vertraging. Uiteindelijk kwamen we rond half een ’s nachts aan in Delhi, in de straat waar veel hostels te vinden waren. We wisten niet hoe snel we er een uit moesten zoeken! Allemaal vage figuren op straat die allemaal wel iets wilden. “What do you want madam?!!!” is daar de manier om te zeggen “come to my shop!”. De dag daarna een mooi hostel uitgezocht met het uitzicht op de Main Bazar, de marktstraat (wie foto´s vorige post).

Die vrijdag heb ik Koen opgehaald van het vliegveld. Na wat onderhandelen een riksja gevonden die mij naar het vliegveld bracht. Daar bleek dat ook Koens vliegtuig wat vertraging had, gelukkig waren alle borden in Hindi, zodat ik geen idee had waar ik aan toe was. Een KitKat en een cappucino verder kwam Koen aangelopen (hoewel volgense de Hindi informatie hij nog niet geland was..)! Het was helemaal super!!! Voelde meer aan alsof we elkaar afgelopen maandag nog gezien hadden, en niet vier maanden geleden.

’s Avonds hebben we heerlijk Indiaas gegeten met live muziek op de achtergrond. Tevens liep er een kleine filmploeg rond in de keuken, en werd er een TV programma opgenomen. Het eten was heerlijk, en een goed begin van het weekend. Op zaterdag ontmoetten we een collega van Ieva, Svetla uit Bulgarije. We hadden een auto gehuurd om ons de hele dag rond te rijden, daar Delhi vrij groot is. Het presidentiele gebeuren werd bezocht en natuurlijk India-Gate.

Delhi is vergeleken met Chennai een grote frisse stad. Weinig tweewielers en mensen die op straat slapen. Ook kun je er door je neus ademhalen. Toch voelde Delhi aan als een dorp, toen we op straat liepen botsen we tegen Rhiannon op, een trainee die een maand geleden vertrok vanuit Chennai om te gaan rondreizen. Tevens kwamen we Stephan en Beate tegen, ook vanuit Chennai. We verbleven zelfs in hetzelfde hotel. Volgens Ieva kun je iets ‘thuis’ noemen als je zomaar mensen op straat tegenkomt. Mag hier uit afleiden dat India mijn thuis is? Voor de komende vijf weken nog wel.

Het afscheid nemen van de afvaardiging van mijn echte thuis was zwaar. We hadden een superweekend gehad, met monumenten, tempels, landschappen uit Lord of the Rings, bier en lekker eten. Ieva en ik hebben onze collectie ‘monkeypictures’ aangevuld en met Koen de ‘krabscene’ uit Finding Nemo nagespeeld. Ik laat de foto’s de rest van het verhaal vertellen. Het was Delhi. Het was goed.

Nog enkele foto´s, mijn excuses voor de layout, deze pc en ik hebben grondige meningsverschillen..!:

De lotustempel in Delhi, waar alle geloven worden uitgenodigd om te bidden.

Indiase mobieltjes

Qtab Minar aka Minas Morgul (op de bomen na...)

Koen voor Humayuns Tombe, een Moghul bouwwerk in Taj Mahal stijl.

Het bewijs van onze ´walking wallet´ status.

Cows Assembly in Delhi

2008-03-11T19:13:00.005+05:30

Even snel een berichtje vanuit Jaipur. Op vrijdagmiddag heb ik Koen opgehaald van Delhi Airport. De dagen daarna waren geweldig!!! Met Ieva en Koen deelden we een kamer die uitkeek op de Main Bazar van ietsGanj in Delhi. Elke avond na tien uur savonds verzamelden zich minstens acht koeien onder ons raam. Om de dag door te spreken (loeien) misschien. Verder hebben we veel gelopen en erg veel gezien, van oude dingen tot minder oude dingen. Hier een korte foto impressie!! Helaas liep ik op de dag van vertrek voedselvergiftiging op, waardoor ik nu van Jaipur niks meemaak (behalve mijn kamer en dit internetcafe...) Vanacht vertrekken we echter naar de Taj Mahal in Agra, dus ik hoop dat ik snel wat meer opknap.

Het uitgebreide schriftelijke verslag van Delhi laat dus ook even op zich wachten, maar de foto's spreken redelijk voor zich (slechte verbinding en een toetsenbord dat bijna uit elkaar valt.

Vanwege de uploadsnelheid kan ik ook alleen maar naar het foto album linken, zie link hieronder!

Volg deze link!

Noord India trip!!

2008-03-06T17:15:00.003+05:30

Snel even een berichtje. Het was gekkenwerk op werk de laatste tijd, en ben wat ziekig geweest dus vandaar dat ik geen tijd heb gehad om mijn blog op tijd up te daten! Morgen deze tijd heb ik net broer Koen van het vliegveld in Delhi opgehaald, en gaan we een superweekend tegemoet!

Wat ik vorige keer vergeten was te vertellen: we hadden in Mysore voor 10 rupees een politeman omgekocht om een hek voor ons open te doen... Hij wilde 50 INR 'tipmoney', maar dat hebben we mooi naar beneden weten te praten. "You are our friend, we are your friends, so we are all friendly here, can you open the door now?" :-)

Nu ben ik nog even in stress op werk, omdat ik zo het vliegtuig moet halen... Spicejet naar Delhi. Zoef zoef, trein in, en dan zoef vliegtuig in. Mijn reisplan heb ik hieronder geplakt, van: Delhi naar Jaipur naar Agra naar Varanasi naar Kolkata naar Chennai!! Supercool! En dat alles in 9 dagen, haha!!!

Maar nu eerst, even een cadeaucheck (heb ik alles wel mee?) en dan weg!!! Heb er zin in!

Machtig Mooi Mysore

2008-03-03T20:57:00.008+05:30

In het weekend van 22 en 23 februari, al een tijdje geleden dus, vertrokken David, Rolf, Astrid, Ieva en ik naar Mysore. Dit keer slechts een uur of 11 a 12 met de trein, een eitje inmiddels.

De treinreis begon al goed, naast ons en vele Indiers hadden we vele kakkerlakken als gezelschap. Ze kropen over de tafel, langs de ramen en over de bedden waar we op moesten slapen. Bij voorkeur bij het hoofdeinde. Na, tot mijn schrik, een kakkerlak rustig wandelend op mijn blote arm te hebben aangetroffen voelde ik me een “Grote Kriebel” de hele reis. Tijdens het slapen dekte ik alle lichaamsholtes goed af (neus, oren, mond!). Toch was ik toch bang dat ze besloten om ook onder mijn vissershoedje te komen liggen, die mij beschermde tegen het trein TL licht. Na een warrige nacht kwamen we ’s ochtends aan in Mysore.

Na een goed ontbijt met idly’s, mijn favoriete Indiase ontbijtgerecht, installeerden we ons in een hotel dat buiten gehoorsafstand van de plaatselijke moskee lag en gingen we op pad. Mysore staat bekend om zijn kleuren- en fruitmarkt. Kleur wordt hier verkocht als aanlengbare materie, en mijn tekenhart zag meteen allemaal nieuwe mogelijkheden. Naast de stapels kleurstof was er een bloemen en fruitmarkt, bananen en gele bloemen zover het oog reikte. Verder nog wat zijde ‘geshopt’ en rondgelopen.

Tegen zonsondergang gingen we naar de heuvel/berg die over Mysore uitkijkt, het uitzicht zou daar geweldig moeten zijn. En dat was het ook! Plastic was daar verbannen, en koeien en apen waren overal rustig aan het spelen. De apen moesten hiervoor natuurlijk wel eerst het een en ander van de kraampjes ‘lenen’, zo hebben we ze een tennisbal en racket zien uitpakken en een pak melk uit iemand armen zien trekken. “Melk de Witte Tennismotor”. Ik hield mijn tas toch maar goed dicht en bij me. Over de berg zonden ze de gebeden uit die in de tempel werden uitgesproken.

Daarna in het donker weer met de bus naar beneden en goed gegeten. Energie op doen voor de volgende dag! Die dag hebben we het paleis van Mysore bezocht, een ontzettend groot, mooi en kleurrijk geheel. Weer was ik in Alibaba Land en miste ik mijn vliegend tapijt. We voerden onderling vele discussies wie welke kamer kreeg, en wat het voordeel van elke ruimte was.

Een draagbare koets voor op de olifant van 700 kilo goud (en met stoplicht..!) werd slechts bewaakt door een glasplaat en een dranghek. Als de heerser wilde stoppen hoefde hij slecht op een knopje te drukken, en dan wist de bestuurder dat hij de olifant moest stoppen. Na twee uur rondgedwaald te hebben zijn we in het gras neergeploft om Uno te spelen (soort van pesten, kaartspel). Heerlijk relaxed!

’s Avonds op een ‘rooftop’ gekeken naar de arenden en papagaaien die vrij rondvlogen, met uitziet op het paleis. Rond 20:00 vertrok de trein weer richting Chennai. De volgende dag kwamen we met slechts 4.5 uur vertraging aan, en kon de werkweek weer beginnen...

Healthy Diet

2008-02-27T19:22:00.006+05:30

Volgens de doos van een superzoet superslecht stuk chocoladecake dat ik deze week heb gegeten (Indiase cake is +/- 3 keer zo zoet en zwaar als in Nederland):

"Cakes and Nutrition: Cakes are a concentrated source of energy for growing childeren and provides carbohydrates, fats, proteins, minerals and vitamins from wheat flour, eggs, vanaspati, milk solids and sugars"

En ik als klein meisje maar braaf mijn aardappels, groenten en stukje vlees naar binnen werken elke dag...

Hyderabad

2008-02-22T11:21:00.005+05:30

Since I’m always updating my blog at work my colleagues became so curious that I promised to write one of my blogs in English, so it’s not ‘in code’ for them. This is the English one.

Last Friday we left with the 18.10 (6.10 PM) train to Hyderabad. It was a 2nd class sleeper train, which implicates the possibility to sleep. The beds were better than the one I have at home (my bed is like a speed breaker in disguise, bump after bump after bump). So after a while we were finished with reading and talking and everyone installed themselves as well as possible on their beds. My bag served as my pillow and my other bag I had hidden underneath my arms and my bed sheet. After fourteen hours of uncomfortable rolling around we arrived in Hyderabad.
(left: Charminar)

At 9:10 AM we were ready for a new adventure, but first: food and accommodation. Normally finding accommodation is not at all a problem. As soon as you arrive somewhere people swarm around you like flies, handing out business cards of their hotel, persuading you to go there “only to look, only to look”. This time we found an auto driver showing us around. We’ve seen some very shabby establishments, from ‘just redecorated’ (meaning paint stains all over the room) to small and smelly rooms. In the end we settled for a more expensive room, but… we girls all had our own bed! Normally there’s always someone on the floor or we’re sharing a double bed with three.

Hyderabad is a fairly old town full of history. A major part of the population is Muslim and this really leaves its mark upon the town. In Hyderabad you can find old Mosques, Hindu temples and state of the art cinema’s and hotels.

After a good breakfast we set out for the Charminar, ‘the Mosque of the four Minarets’ in the middle of the Bazaar area. Surrounded by a bangles(armbanden)bazaar and a fruit bazaar there was enough to see. Auto’s (riksja’s) swarmed around the Charminar like bees and everywhere you looked there were people walking. From sari to burka. Seeing all these women dressed in burka, walking high heeled and looking for the newest jewellery and make-up was an interesting sight.

Next we went wondering around a neighbouring Mosque, were also one of the bomb attacks had taken place. It is a weird sensation walking around a town of such diversity and beauty, knowing that not long ago bombs were exploding and knowing that the threat of terrorism is still present there. Banning those thoughts I walked around the bazaars, bargained with people and holding off beggars. Near the Charminar you can find four arches, reminding me of the Arche de Triomphe. We saw some beautiful buildings that day, not accessible but only to be seen from the outside. I felt I was walking in some Alladin film-set. Next to these buildings there were enormous trees with even bigger bats (vleermuizen) hanging from them. They looked like eagles, or maybe flying dinosaurs.
At sunset we went to see the Buddha statue in the manmade lake between Hyderabad and its sister town Secunderabad. We set off in a ‘danceboat’ with the worst dancers I’ve ever seen. Next to these dancers there we’re party people from (probably) Mexico and Kerala trying to change the boat in a floating discotheque. It was too weird and ‘un-Indian’ to explain properly. I just sat there observing everything laughing.

After this interesting experience we continued to have some good dinner in the posh part of town and went to sleep at 01:00. There was one more day to come!

Sunday we went to see the Fort of Golconda. This fort was built between late 14th century and the beginning of the 16th century. It is a magnificent place to walk around; it looks like it’s much older than the 14th century (due to bad maintenance I guess). Unlike European forts you can walk everywhere. If you fall down somewhere: bad luck. Litter and junk can be found everywhere too.

It seems like the majority of the people here don’t care how much they pollute the beautiful things they have in India. We saw a guy throwing an empty bottle not in a bin, but just up the roof of one of the fort buildings. So you at least don’t see it (must be his reasoning).

It took us a whole day just walking around there. We also were a tourist attraction in a tourist attraction. When I sat down after climbing 400 steps of stairs people were beginning to sit right, left and behind me. Before I knew I was in the middle of a big family picture…!

After the fort we headed back for the train station. We quickly ate our dinner and then we were off again. Off to Chennai.

Op het busstation

2008-02-20T14:49:00.002+05:30

"What? I can't pee in the middle of the bus stand? Damn!"
(with thanks to David Australia!)

Tims Bday!

2008-02-18T14:20:00.002+05:30

Bellen in de Bios

2008-02-15T12:15:00.006+05:30

De afgelopen tijd ben ik 2 keer naar de bioscoop geweest, en een keer een film gezien in een priveclub in de openlucht (vergelijkbaar met een golfclub, schijnt). Het schijnt een ervaring te zijn die je niet mag missen als je India bezoekt. In totaal twee Engelstalige films, en een Hindi film zonder ondertiteling.

De eerste filmervaring
De file naar de bioscoop was enorm. Het was dan ook zaterdagavond 22:15 uur, hier is dat nacht. Het scherm was enorm en de stoelen groot en luxe. Na wat reclames (waarvan sommigen twee keer achter elkaar werden afgespeeld) kon de film beginnen. Maar eerst... opstaan voor het volkslied! "Please stand up for the national anthem". De hele zaal stond op. De Indiers stonden stokstijf met hun armen netjes naast kun lichaam, als soldaten in de rust. Niemand keek om zich heen (behalve ik dan) of zong mee. Je kon een speld horen vallen zo rustig was het publiek.
Vervolgens begon de film echt. In plaats van "alle mobieltjes uit svp" gingen nu alle mobieltjes aan. Heftige gesprekken werden er achter, voor en naast me gevoerd. Ergens in de zaal begon een baby te huilen. Nog meer kinderen in de leeftijd 0 tot 10 waren gezellig aan het kwetteren. Toen de ene ijsbeer van de andere won begon het publiek dan ook luid te applaudiseren en te joelen. Tijdens de film werd de herrie gelukkig iets minder, maar zo stil als tijdens het volkslied is het nooit meer geweest...

De Hindifilm ervaring
Met Ieva, David, David en Hema gingen we naar Hema’s priveclub in GandhiNagar. Daar zaten we onder de sterren naar een groot scherm te kijken, met ongeveer 100 tot 150 Indiase medekijkers. Rechts naast het scherm was een buffet, waar we wat gobi manchurian haalden (mijn favoriete bloemkoolvariant in India). Met een glas ananassap en de gobi zaten we heerlijk ontspannen de Hindi film te bekijken. Gelukkig waren er enkele engelse zinnen waardoor het verhaal redelijk goed te volgen was. Tachting procent was echter toch echt in een taal die ik niet spreek... Hoe dan ook, de film was goed en een echte tear jerker. De film ging over een, hier zeer controversieel, onderwerp: dyslectie. Dit fenomeen wordt pas sinds heel kort erkent in India, en zeer zelden herkent bij mensen.

Afgelopen woensdag ben ik weer naar de film geweest, doordeweeks toch een stuk rustiger dan in het weekend. Snel weer!!!

Vanavond om 18:10 vertrekt mijn trein naar Hyderabad, waar ik het weekend heen ga. Op maandagmorgen om 8:15 kom ik dan weer aan in Chennai.

En zoals beloofd, nog een paar verjaardagsfoto’s!

Boven: Astrid die cake in mijn gezicht smeert. Links: WangZi, KangBo (Robert) en Javier, Chinees Nieuwjaarcakesmeerfeest. Rechts: Javier, Robert en ik. Onder: een deel van de traineegroep!

Van links naar rechts: Christine (NL), David (Australie), Ik, Olga (Rusland), Astrid (Denemarken), Robert (China), Ieva (Lithouwen, Maxim (Rusland, Rolf (Belgie), Javier (Colombia) en WangZi (China).

Overpeinzingen

2008-02-13T14:03:00.005+05:30

“Als je India aan kunt, kun je de wereld aan”. “Alles extremen vind je hier, van het mooiste wat je ooit gezien hebt tot het meest verschikkelijke”. En hoe waar dit is. Net weer even de Hindu doorgebladerd, de Chennai-based Nationale Krant. In plaats van zonneschijn, vandaag regen op mijn blog.

In de marge kom je dan de komende berichten tegen:

- A professor was killed when a lorry dashed against his moped near here on Monday.
- An unidentified gang hacked a youth to death in broad day light at Thammampatti bus stand near Attur on Tuesday.
- As many as 25 passengers sustained injuries when a mini bus in which they were travelling overturned on the road at Singalandapuram near Rasipuram on Tuesday.
- Five persons drowned while trying to rescue a girl from a pit at Polgunam village near Keezhpennathur in Tiruvannamalai district on Monday
- Statistics available with the Chennai City Traffic Police say that in the southern suburbs, 235 people were killed in road accidents in 2006 and last year, the number increased to 278.

Niks nieuws onder de zon… In Chennai dan.

Gisterennacht kwam ik om 0:30 thuis. De straten bezaaid met zooi, en tussen de zooi kun je menselijke vormen ontdekken. Bedekt met een matje, of gewoon uitgestrekt op de tegels. Zo zag ik eens een jongen van een jaar of 8, helemaal alleen, zijn matje midden op de stoep neerleggen en slapen maar. En een vrouw die een menselijke bundel droeg, dood of levend? Wie zal het zeggen?

Mijn collega, verbaasd opmerkend tijdens de lunch: “Er worden al een tijdje steeds minder lichamen op het strand gevonden”.

Vervolgens sprekend over Afrika, hoe erg het is daar en hoe veel mensen dood schijnen te gaan aan de honger. Gezien in een rondgestuurde PowerPoint. Het bleef in hun hoofden spoken. Maar de honger op de stoep wordt niet gezien of opgemerkt.

Het stemt me verdrietig. En wat me soms het meeste verdriet doet is het feit dat je er aan went. Redelijk went aan alle mensen die je om eten vragen, of om een paar rupee. Redelijk went aan de slapende mensen op straat en er omheen slalomt. Je hoofd wegdraait van de familie die boven op die brug woont waar je elke twee keer langskomt per dag. Je weet dat als je de armoe en ellende te dichtbij laat komen je het niet meer trekt. Dus beschaamd bescherm je jezelf voor jezelf. Maar echt wennen mag en doet het nooit.

Birthdayweek

2008-02-10T19:16:00.000+05:30

Afgelopen week was mijn verjaardagsweek. Mijn eerste verjaardag in het buitenland, en hoewel sneeuw en ijs tegenwoordig zeldzaam zijn op de 6de, 30 graden of meer is nog unieker. Het was de 6de heerlijk weer, en weer net iets warmer dan de 5de. De tempratuur stijgt hier dagelijks, en dat is voelbaar.

Na mijn dag op kantoor, waarbij ik taart gevoerd kreeg van mijn collega's (Indiaase traditie) en een cadeautje in ontvangst mocht nemen (Indiaase top-shirt)vertrok ik een half uurtje vroeger dan normaal naar huis. Met een zak vol brood, kruiden, appels, yoghurt en vooral veel knoflook kwam ik thuis aan. Daar snel aan het koken geslagen, want ik had bedacht dat brood met kruidenboter en tzatziki wel een welkome afwisseling zou zijn op de gebruikelijke Indiaase keuken. Daarnaast had ik mijn collega's beloofd om de volgende dag appelmoes mee te nemen, dus ook de nodige appels werden in stukken gesneden. Gelukkig had ik een 'hak en schilteam' dat mij hielp. Na twee uur zwoegen was alles af en kwamen de eerste mensen binnen. De kruidenboter en tzatziki vielen in goede aarde, dus mijn avond was al geslaagd.

Behalve mijn verjaardag was er ook een andere jongen jarig, Javier uit Colombia. Ook hij werd 23. Dit was niet het enige, het was ook nog eens Chinees Oud & Nieuw!! Omdat we twee Chineese trainees hebben konden we dit niet onopgemerkt voorbij laten gaan. Aangezien ook dit een verjaardagsfeestje was gingen we naar ons dakterras om daar een heerlijke chocoladetaart aan te snijden. Astrid (roommate) was zo lief om me het eerste hapje te voeren, dus met een mooie chocoladebaard kon ik weer verder. Bij mij viel het nog mee, bij Javier zat de taart van zijn nek tot aan zijn voorhoofd!

Bij Oud en Nieuw horen natuurlijk oliebollen, en Rolf had nog een pak oliebollenmix meegenomen uit Belgie. Zo stonden we (Rolf, ik en David uit Australie) om iets voor twaalf oliebollen te bakken, in India... David had jaren ervaring met frituren bij Macdonalds, ik was voor het mixen van het beslag en Rolf voor het maken van de ronde vormen met behulp van soeplepels.

Volgens Deense traditie moet je van een stoel of bank in het nieuwe jaar springen, dus na het aftellen en het roepen van *Gelukkig nieuwjaar (in het Chinees!)* sprongen van het meubilair af richting de oliebollen. Ook met gewone suiker zijn deze nog lekker!!!

Foto's volgen zodra ik deze heb, van mij met chocoladebaard!

De rest van de week stond in het teken van bijkomen van de gym... ja, ik heb hier een sportschool opgezocht. Het gebrek aan lichaamsbeweging maakte me hier gek. Je moet echt heel veel moeite doen wil je meer dan 200 meter lopen op een dag... Maargoed, de rest van de week kon ik mij nauwelijks meer aankleden (pijn pijn pijn....), of mijn armen naar boven, beneden, links of rechts bewegen. Morgen weer!!!

Tot zover mijn verjaardag, snel meer over het gewone leven!

Bedankt voor alle felicitaties, heel erg leuk!!!! Van smsjes tot ecardjes tot bellen en papieren post! Supercool!! Voelde me echt jarig die dag :-) Dankjulliewel!!!

Happy Birthday to...!

2008-02-06T12:13:00.001+05:30

Beveiliging

2008-02-04T15:45:00.000+05:30

Maandag

1."Heb jij mijn laptop gezien?"

2. "Nee..."

1. "Gisteren stond hij op mijn bureau"

2. "Geen idee.."

3. "Volgens mij wilden ze het achter slot en grendel opbergen"

1. "Hmmm...."

Laatjes werden opengetrokken, kasten werden omgekeerd en uiteindelijk werd de laptop gevonden.

Dinsdag

1."Heb jij mijn laptop gezien?"
2. "Nee...die van mij was ook weg"
1. "Gisteren stond hij op mijn bureau"

2. "Misschien weer in het laatje? Daar vond ik die van mij"

1. "Ooooh nee he. Moet geen gewoonte worden. Oh oh, nee hier ook niet..."

Wederom werden alle laatjes opengetrokken en kastjes omgekeerd (en daar hebben we hier veel van). Uiteindelijk lag de laptop linksonder in een kast.

Woensdag

1."Heb jij mijn laptop gezien?"

2. "Nee...ook die van mij was weer verstopt"

1. "Niet weer he...Gisteren stond hij echt nog op mijn bureau"
2. "Misschien weer in een van de laatjes of kasten?Die van mij zat in de kast vandaag"

1. Na het kijken in de kasten en laden "Nee... niet op de plek van gisteren of eergister. Nu ben ik het zat!! Waarom verstoppen ze mijn laptop toch steeds?!!! Nu mogen ze het zelf zoeken!"

Mijn baas: Dit is wat ze Actief Anti Inbraak Beleid noemen... dan kunnen de inbrekers je laptop in ieder geval niet vinden...!

Donderdag

1."Heb jij mijn laptop gezien...?"

...

Pondicherry

2008-02-01T10:24:00.000+05:30

Drie keer is scheepsrecht, en afgelopen weekend was het dan eindelijk zover. We vertrokken met David, David, Astrid en Ieva naar Pondicherry. Pondicherry is lange tijd een Franse enclave geweest en tot op de dag van vandaag is het verschil te merken in het Indische en Franse deel.

In het oude Franse gedeelte zijn de straten relatief schoon en onderhouden. Er slapen geen mensen op de stoep en de hoeveelheid verkeer is laag (wat hier uniek is). Omdat het de Dag van de Republiek was waren de meeste winkels dicht en hebben we heerlijk rondgewandeld over de boulevard. De boulevard was breed opgezet en ook hier kon je breeduit lopen, zonder door de mensen te hoeven slalommen. De zee zag er mooi uit, maar omdat het een gevaarlijke kustlijn is konden we daar enkel naar kijken.

Na mijn eerste ‘continental breakfast’in tijden (toast, omelet, stukje ham (!), Frans worstje en wat fruit) was ik er helemaal klaarvoor. Terwijl we naar het punt liepen waar we Rolf en Tulike zouden ontmoeten kwamen we langs gewapende politiemannen. Een van hen sprak ons aan, en na de beleefde vragen als “waar komen jullie vandaan?” en “hoe lang blijven jullie hier?” verzocht (beval) hij ons tot het maken van een foto. De politieman organiseerde waar iedereen kon staan, “jij hier, jullie daar, oke?!”. En hup, het geweer ging schuin omhoog voor de borst. Daarna moest er uiteraard van fotograaf gewisseld worden. Als laatste drukte hij David een visitekaartje in handen met het adres waar de foto heen mocht.. Oke...

Het verbaast ons inmiddels niet meer, Indiers zijn gek op foto’s en gewapende politiemannen die met je op de foto willen is dan ook bijna niet meer vreemd. Maargoed, vervolgens Rolf en Tulike opgehaald en doorgereist naar Auroville, een commune vlakbij Pondicherry. Daar kwamen we nog drie andere trainees tegen. Omdat we een strandhut voor 3 tot 5 mensen geboekt hadden en we inmiddels met tien waren werd dit een beetje krapjes. Het toeval wil dat er net voor ons een Nederlandse jongen was aangekomen in zijn eentje, en na wat overleg en geklets konden en drie van ons bij hem in de hut terecht. Heeft je ‘moerstaal’ toch nog een voordeel!

Die avond en nacht tot een uurtje of 01:00 uur liedjes gezongen op het strand, in zee gestaan tot aan mijn knieen, en klunsig in en uit de strandhut geklommen (ja, echt zo’n hut op palen). De dag daarna mijn voeten verbrand aan het zand, in een schommelstoel een boek gelezen en toen op naar huis. Eerst nog een goede houtovenpizza gegeten en kippensoep waarbij het gehele kippenpootje in de soep was gedaan. Kluifsoep dus.

Na ruim twee uur op de bus wachten kunen we dan echt vertrekken en om 01:30 lag ik moe en voldaan in mijn bedje.

Thuis wachtte mij nog een leuke verrassing, het pakje dat ze thuis opgestuurd hadden was aangekomen!!! De drie tijdschriften liggen nu onder mijn bed, en er wordt goed van ze gebruik gemaakt.

Nog bedankt voor alle lieve reactie op mijn heimweepost, dat is echt heel erg fijn!!! En jullie hebben uiteraard gelijk, waarom heimwee krijgen naar een Westerstorm met windkracht 9 als je hier in het weekend aan zee kunt liggen?! Maar toch, zo nu en dan mis je Nederland en met name de mensen die het kleur geven...

Voor nu ga ik weer verder met genieten en bikkelen op mijn stage, en zal ik jullie snel proberen te verblijden met de foto van de politieman en andere plaatjes!

(PS: omdat we op het busstation niet veel te doen hadden zijn er een paar filmpjes gemaakt: http://www.youtube.com/watch?v=Y9KJWF8ch10&feature=related, dit is deel 1 van 4 ;-))

Heimwee

2008-01-29T16:09:00.000+05:30

Toen ik een foto zag van de donkere lucht boven Rotterdam, met groene bomen en tegels vol kauwgom begon het. Soms ruikt het naar een broodje kroket of Unox, maar het blijkt toch weer rijst te zijn. En dan moet je voor je werk wachten op informatie en dan ga je foto’s van Nederland Googlen. Tot mijn grote schrik zelfs van Nieuwegein.. “Oooh mooi park”; “Over dat bruggetje kwam ik altijd met hardlopen...”; “Beatrixsluizen!!!”; “Water... semi-schoon water”; “Ooooh Vreeswijk bij kaarslicht”. Trots je collega's een foto laten zien van de rivier de Lek bij zonsondergang... Trots vertellen over Koninginnedag, waar je normaal niet zo gek op bent, en uitleggen wat 4 & 5 mei is en waarom dat zo belangrijk is.

Het zat zijn om minimaal anderhalve liter water per dag te drinken en twee koffie. Kijken naar je favoriete ‘Tomatorice’ en het proberen te veranderen in een broodje kaas. Vertellen over al het lekkere brood in Nederland en de broodbakmachine bij Marten thuis. Het missen van wokzuurkool en boerenkool. Bloemkool hoort niet met sambal en paprika gegeten te worden maar met nootmuskaat en kaassaus (zoals bij oma). En nee, ik wil geen zout op mijn ananas.

Je vrienden en vriendinnen missend. Met Iris enorme cappucino’s drinken bij de V&D. Tim en Koen verslaan met Guitar Hero 3 en vervolgens uitbundig onze verjaardagen vierend. Met mijn moeder lekker winkelen en gezellig samen lunchen in Utrecht. Daarna mijn vader nog meer Photoshop leren en onze kanoreis in Canada plannend. Met Marten door Utrecht struinen, hardlopen bij de Lek, uitwaaien op het strand of Sequence voor de open haard, heerlijk samen koken en vervolgens dansen tot in de late uurtjes...

Heimwee krijgen van regenluchten.. het moet niet veel gekker worden....

Stukje plagiaat

2008-01-28T12:43:00.000+05:30

Afgelopen weekend eindelijk naar Pondicherry geweest, vrijdag om 18:30 met de bus vertrokken en op zondagnacht om 01:00 weer geland in Shenoy Nagar. Het weekend was super!!

Bij gebrek aan foto's wil ik eerst even wat stukjes blog van mijn huisgenote Ieva met jullie delen (source: http://www.ievutes.blogspot.com/) (With thanks to Ieva!):

23 Januari:
Poker night with pizza, lots of smokes, cigars, wiskey or beer....

Uno night, start with pancakes, ice cream, choco, banana, continued with Uno and sreeming the funniest word combinations, finally tears because of laugh

poker vs uno
guys vs girls
pizza vs pancakes
winner takes it all vs losers take it all
fun vs fun
poker vs uno

14 Januari:
Even the plan for the weekend was beachhuts near Pondicherry, it happend so, that me and Irene ended up in Mahabs. ..and I cant believe it's the same Mahabs!...there were no free room im my usual guest house...traditional "yellow" breakfast place was packed from the morning almost till lunch time, even in the evening when we wanted to get their pancakes for desert...streets full of funny looking tourists, wearing widepants, bindis, all other atributes, they believe makes them to look and feel indians.They look simply funny:)

Deze week eerst dus Girls Night gehad, voelde me weer helemaal 7!!! Lekkere pannenkoeken gebakken, KitKats fijngeslagen bij gebrek aan chocola, een bak ijs en eten maar. Helaas geen cakeversieren na afloop, maar Uno, een simpele versie van het kaartspel 'pesten'. En aangezien ik won mochten mijn huisgenotes de twee overgebleven KitKast verorberen (:'()

Om nog even in de plagiaatsfeer te blijven (dit keer met dank aan Marten Adema!):

Als de buschauffeur van lijn 41 zegt dat 'ie naar wijk bij duurstede rijdt,dan doet hij dat ook, daar wordt hij voor betaald, vrees niet dat hij misschien in cothen ermee ophoudt

Hier kijkt niemand je na op straat, ga niet denken dat er wat geks is met je,mensen zijn hier in NL te druk om op anderen te letten

Vrouwen zijn sinds de wetswijziging in begin jaren '50 officieel 'handelingsbekwaam'

Als je voor een baas werkt krijg je duidelijke taken,ontwikkelingsplannen en targets, hij verandert niet 28x per dag van mening over wat je moet doen

Liedjes over wiebelende en huppelende konijntjes zijn aan de orde van de dag

Weekend bestemmingen hebben over het algemeen minder dan 14 letters.

Tempels zijn hier langwerpig, hoog en hebben over het algemeen een spitse punt

Olifanten leven in dierentuinen en dus niet in de kaapse bossen of parken

Tot zover mijn plagiaatsectie!! Zodra ik de foto's van afgelopen weekend heb zal ik deze updaten, dit zal naar verwachting nog vandaag of morgen zijn.

Voor nu ga ik weer aan de slag met webinhoud en het aanpassen van webtemplates...
Mijn 'nerdy' gehalte stijgt hier met de dag!

Tot snel!

Opzet reintegratiecursus Irene volgens Evelyn Houtman:

2008-01-21T12:41:00.001+05:30

- niet afdingen in de C1000, of ergens anders (“25 euro?! Ik geef je 20..!”)
- probeer de A2 of de provinciale weg niet lopend over te steken, gebaren met je handen naar de auto’s aan welke kant ze je kunnen passeren werkt hier niet
- ook niet afdingen in de bus of de tram
- niet meer wiebelen met je hoofd
- eet niet meer met je handen
- een keer nee of ja zeggen is voldoende (neeneeneeneenee, jajajajajaja, ‘ja en nee’ op zijn Tamils)
- ook over eten in restaurants wordt niet onderhandeld (“oke, 2x vis, 1 schaal friet, 1 schaal rijst en een schaal salade voor 14 euro maximaal, oke?!”)
- niet schreeuwen naar de taxichauffeur
- eet met je vork
- gebruik een mes
- probeer in januari niet in zee te zwemmen
- blijf de eerste week maar binnen...

Filmpje!

2008-01-16T21:53:00.000+05:30

Mijn tweede post voor vandaag! Op de terugweg van shoppen tijdens Pongal heeft mijn huisgenote een mooi filmpje gemaakt van de straat vlakbij ons huis. Pongal is het Oogstfestival en daarom waren we dinsdag vrij (yes yes yes!). Het is dus ook verdacht rustig op straat,maar het geeft een goed beeld van waar ik elke dag langskom.

http://www.youtube.com/watch?v=KuhskxL-fKE

Mijn straat staat er op, evenals de supermarkten waar ik boodschappen doen (allemaal in de laatste 20 seconden ergens). Mijn straat is aan de rechterkant, om precies te zijn op: 1 minuut 57 en 1 minuut 58.

Thiruvanamallai

2008-01-16T17:42:00.000+05:30

Het is alweer een tijdje geleden, maar het weekend van 5 en 6 januari hebben we doorgebracht in Thirvanamallai (tierufannamalaj). Het wachten was op de foto’s! Nu kan ik eindelijk mijn verhaal kwijt van een bijzonder weekend.

Die zaterdag mijn laatste absoluut verplichte zaterdag gewerkt en om 16:30 zaten we dan eindelijk in de bus naar T.Mallai. Laura, Rolf, David en ik. Na ruim vier uur bussen kwamen we aan in T.Mallai. Snel een hostel zoeken, snel rondje tempel en om 21:30 toch maar avondeten. We konden kiezen tussen paratha, chapati, en iets gefrituurd waar ik de naam maar niet van kan onthouden. Het bananenblad werd opengeklapt en eten maar. Wel zorgvuldig met de rechterhand uiteraard.

(rechts, Laura in de steenhouwerij)

Na het avondeten gingen we op zoek naar thee, wat eigenlijk een hopeloze onderneming is na 22:30 uur. Uiteindelijk toch thee gevonden, en vrolijk liepen we door. Tot onze verbazing was er nog een steenhouwerij open waar beeldjes van Ganesh (de Olifantengod) en andere Hindoe heiligen werden gemaakt. De eigenaar van het winkeltje bleek erg aardig en samen met nog wat andere Indiers hebben we tot 23:30 thee zitten drinken en wat verse kokosnoot gehad (wat ik trouwens echt niet lekker vind, ze verklaren me hier voor gek..).

De volgende dag zou de eigenaar en twee vrienden ons rondleiden in de tempel. Zo gezegd, zo gedaan. Die volgende dag alles van de tempel gezien, met veel uitleg. Zelfs de binnenste heiligdommen, waar niet Hindoes normaal niet welkom zijn, werden aan ons laten zien. We kregen uitleg van de kleuren die je op je hoofd krijgt na een zegening. Rood staat voor Ganesh, de beschermheilige. Wit staat voor Siva en al zijn zonen. Met een mooie gele bloemenslinger en drie strepen op mijn hoofd heb ik de tempel bekeken. Nadat we bij onze ‘reisleider’ nog wat thee hadden gedronken en een afscheidscadeautje hadden gehad gingen we verder met onze tocht.

Enthousiast begonnen we de berg te beklimmen. Onderweg haakten er 2 jongens aan die ongevraagd gingen gidsen (een jaar of 17/18). Nadat op een kwart van de berg (wat flink wat sjouwen was) besloten we dat we toch wat verder wilden, naar die mysterieuze grotten. Dus van het pad af en bergbeklimmen maar. Ik was de enige die schoenen aanhad (ik was gewaarschuwd) en de rest liep moedig op slippers. Op een gegeven moment was het zo steil en dat je op blote voeten verder moest, het was niet te doen anders. Ik voelde me een waar berggeitje.

(Links: het uitzicht na flink wat klim)
Na een tijd bereikten we een grot waar we uitgeput pauzeerden. Inmiddels waren we bijna boven, maar het werd te steil om door te gaan. Daarnaast waren Laura’s slippers gebroken dus behalve steil werd het ook gevaarlijk. Naar beneden dan maar weer. Naast mijn handen en voeten werd ook het zitvlak nu als hulponderdeel gebruikt, op zijn peuters!

Beneden waren we uitgeput en hongerig, maar we hadden de aardige gids beloofd om mee te gaan naar zijn familie om een familiefoto voor hem te maken. Aangekomen bij zijn huis werden we naar binnengeleid, een open plek met golfplaten en kleden als muren. Twee vertrekken hadden stenen muren erom heen. Nadat we op de matten op de grond plaats namen werd er voordat ik het echt doorhad een baby in mijn handen gedrukt. Zat ik daar op de grond met een lief kwijlend Tamil babymeisje op mijn schoot... Gelukkig had ze het naar haar zin, kwauwend op de autosleutels van haar oom. Nadat ze een tijdje bij mij had gezeten gaf ik haar door aan Laura, waar ze prompt de rok van onderplaste.

Hilariteit alom. Er werd speciaal voor ons thee gezet en chips voorgezet. De familie sprak geen Engels maar de sfeer was geweldig. Nadat we een half uurtje daar hadden gezeten de familiefoto gemaakt en helaas weer op naar Chennai.
De ervaring van dit weekend was geweldig. Normaal willen de mensen die je aanspreken iets van je, hetzij dat je iets koopt hetzij dat je ze direct geld geeft. Deze mensen waren allen zo hartelijk, zo vriendelijk en trots op hun cultuur, fantastisch. Dit soort weekenden maken het verblijf hier echt de moeite waard en als ik er aan terug denk kruipt er een gelukkig gevoel over me heen. Verbazingwekkend geweldig!

Het verhaal is dan ook zeer uitgebreid dit keer, maar ik zou er zo twee keer zo lang over kunnen vertellen.

Dit is Incredible India op zijn best!!

Incredible India - Handleiding deel 1

2008-01-11T19:32:00.000+05:30

Tijdens mijn reizen, van en naar werk, naar andere plaatsen, naar andere flats, eigenlijk alles wat zich buiten de deur plaatsvind kom je 'nieuwe' dingen. Tot nu toe schreef ik deze nooit op in mijn verhalen, zou te veel worden. Maar nu dan toch eindelijk maar een paar "Trivia/Wist-je-datjes" over India. Mocht je naar India gaan komt dit zeker van pas!

Ja/Nee/Misschien
"Weet je Greams road?"
Fanatiek gerol van het hoofd, van links naar rechts maar met de vorm van een achtje. Hoofd balanceert zo los mogelijk op het lichaam.
"Ja of nee?"
Nog meer fanatiek gerol.
"Ja?"
Nog meer gerol.
"Oke".
Hoofdgerol.

Betekenis: gerol/geschudt van het hoofd in een vorm van een achtje kan van alles betekenen, van 'ja' tot 'nee', van 'misschien' tot 'geen idee'. Het is dus altijd maar afwachten of de Indier het inderdaad heeft begrepen, en of jij het weer zo begrijpt als hij het bedoelt... Gecompliceerd!! En wat doe je om hier uiting aan te geven.... juist ja..!

Bij het vragen naar de bus richting Chennai (vanuit Thiruvannamallai, verhaal volgt snel):
"Gaat deze bus naar Chennai?"
Nederlands handgebaar voor misschien
"Chennai?"
Nog meer handgebaar voor misschien
"Chennai?"
Vrij agressief misschienhandgebaar
"Oke... volgende bus dan maar"

Bij de volgende bus werd dit misschien gebaar vergezeld van een fanatiek hoofdschudden.
Wij hadden inmiddels geen idee meer en waren moe. "Wat bedoelt ie? "Zeker misschien", "heel misschien",
"ligt aan het weer", "geen idee ", "als de chauffeur daar zin in heeft"?!!!! Hoe kun je nu niet weten of je ergens wel of niet langskomt.. Afijn... "what to do.."

Het handgebaar betekent dus "nee". En werkt heel effectief bij autodrivers.

Verkijgen van klanten
Doe je bij voorkeur door een nietsvermoedende buitenlandse voorbijganger bijna aan te rijden met de auto (riksja) of ervoor te zorgen dat diegene niet kan oversteken (nadat na minuten wachten zich eindelijk een mogelijkheid voordeed). Vervolgens nadat deze persoon opzij is gesprongen vraag je: 'auto Madam?!'. Als de persoon in kwestie niet reageert, nee zegt of nee-gebaart blijf je diegene minstens een minuut volgen. Haar uiteraard daarbij het lopen bijna onmogelijk makend. Als het toch echt geen nut heeft roep je nog een paar keer aggressief "madam! Madam!" zoals je thuis kwaad je hond zou roepen.Mocht ook dit niet helpen geef het dan maar op.

Aanwezigheid van items op een menu
'Een warme chocomelk graag"
" Masala tea?!"
...

"Een ananas graag"
"Marihuana?"
...

"Heeft u alles wat op het menu staat?"
"Ja, alles."
"Dus ook dit en dit?"
"Yes madam".
" Dan willen we bestellen: x tot en met y"
" Dat hebben we niet"
" En dit dan?"
" Nee ook niet"
" En dat?"
" Nee."
" Wat heb je dan wel?!"
" Dit en dat"
" Doe dan maar"
(10 minuten later)
" We hadden daar 10 van besteld"
"sorry, zijn er maar vijf. hahaha, no problem madam!!"
...

What to do...

What to do
Om met dit en nog meer voorvallen om te gaan is er hier een hele handige uitdrukking: "what to do..." What to do is een kruising tussen gillend gek worden, ultieme hopeloosheid en het toch maar accepteren van de situatie.
Er is namelijk toch niks wat je er aan kunt doen! En boos worden heeft alleen nut met korte termijn voorvallen, verder trekken de meeste mensen hier zich toch nergens wat van aan (zeker niet van jouw tijd!).

Maar op korte termijn helpt boos worden wel, vooral zo'n onschuldig lijkend blank meisje dat schreeuwend op de achterbank van je riksja zit, en die niet ophoudt met schreeuwen totdat ze haar wisselgeld krijgt "You are scamming me! Give me my change..!". En stel dat datzelfde meisje om extra dekens vraagt, en je als hostelwerknemer dan dreigt om haar bed maar naar een andere kamer te verhuizen, "no problem madam". Dan moet je dat kleine meisje eens zien staan. Uiteindelijk extra dekens en een vrij angstige hostelmedewerker.

Incredible India maakt je makkelijker, maar ook stukken assertiever. Zoals we hier grappend zeggen: "India is turning us into monsters". Dus mocht je problemen hebben met mensen die niet doen wat ze zeggen, just give me a call! Verder maak je elke dag weer nieuwe onverwachte dingen mee, wat dat betreft is het wel echt Incredible India!!

:-) "what to do...!" :-)

Kerala continued...!

2008-01-05T14:11:00.000+05:30

Kumily - 28 december
Olifanten....!!!! Nadat we een beetje bijgekomen waren van de trip en een heerlijke chocolatebananapancake naar binnen hadden gewerkt vertrokken we naar ElephantJunction. Daar kon je olifanten bekijken en rijden. Nadat we een superlief baby olifantje hadden bekeken van slechts 150 kilo die constant probeerde te ontsnappen (terecht... veel te kleine omheining) gingen David, Sara en ik op een olifant. Het zijn echt erg indrukwekkende dieren om naast te staan, ze horen eigenlijk ook lekker buiten te spelen! Dat realiseer je je pijnlijk goed als je naast ze staat.
In Kumily hebben we ook een traditionele Kathakali dans bijgewoond. Dit is een dansvorm met veel sminck en bijzonder kledij. Via dans, hand en hoofdbewegingen proberen ze een verhaal uit te beelden. Zonder de uitleg vooraf had ik er zeker niets van gesnapt. De dans kan alleen worden gedaan door mannen en kan een hele dag en nacht duren.

Munnar – 29 december
De volgende ochtend weer vroeg op en in de bus naar Munnar! Inmiddels waren we zo gewend aan chai dat we dat we zonder chai toch echt niet de bus in konden. Om 0700 ’s ochtends werd de stereo ook flink hard opengedraaid. De gemiddelde disco doet niet onder voor het geluidsvolume. De omgeving was prachtig, theevelden, cardamomvelden (typisch Indiase specerij), bos en meren. Vooral de theevelden waar meertjes en slootjes doorheen kronkelen zijn erg mooi om te zien. Ze werken daar ook met van ‘houtje toutje’ bruggen. Erg idyllisch!

In Munnar (1900 mtr hoog) aangekomen snel een hostel gezocht en daarna een korte tocht door de theevelden en langs de watervallen gemaakt. De lucht is erg schoon daar en ’s avonds is het erg koud. Iedereen (behalve ons) liep met fleecetruien en mutsen op. Maar onze ‘wij komen van Europa, wij kunnen dit aan, 15 graden!!” mentaliteit hield ons warm. ’s Nachts was het wel redelijk afzien. De volgende dag om 10:30 vertrokken naar onze volgende bestemming: KodaiKanal.

KodaiKanal – 30 en 31 december
Omdat de weg die volgens de kaart bestaat de komende vier jaar afgesloten bleek te zijn, besloten we een jeep te nemen. Anders zouden voor 160 km 9 uur (!!!) onderweg zijn... Met de jeep duurde het slechts een uur of 5. Aangekomen in KodaiKanal (2200 mtr hoog) de andere trainees ontmoet die al in KodaiKanal waren. Iedereen zou daar naar toe komen om samen Oud en Nieuw te kunnen vieren. Die avond heb ik me (schaam) toch overgegeven aan een muts en een warme extra broek. Met een groep van 15 (voornamelijk witte) trainees vorm je weer een touristattraction op zichzelf.

De 31ste heerlijk rond het aangelegde meer gelopen en mijn boek in de zon gelezen. De mannelijke trainees hadden nog gevoetbald tegen een hele groep Indiaase jongens en daarna ging ons groepje in een roeiboot het meer op. Wanneer ik met Marten op Loosdrecht ben, ben ik de ‘kluns ter water’, maar hier bleek ik toch vooruit te komen! Dus heb ik David, Rolf, Laura en Sara wat basisroeien geleerd. De reacties van de Indiers om ons heen wanneer we met twee meiden aan het roeien waren was geweldig. Vrouwen werken hier op het veld, doen eigenlijk alles wat enigszins zwaar is, maar roeien is toch echt een mannen aangelegenheid. Dus met open mond werden we bekeken.
Die avond kwam het pas om 23:30 echt op gang, iedereen was moe en miste mensen. Toen buiten met z’n alleen een fles champagne ontkurkt en samen met een dronken groep Indiers (die autobanden gebruiken als vuurtje..) het nieuwe jaar ingeluid. Daarna met een groep rondom het meer gewandeld (+/-5 KM). Je moet toch iets anders doen op Oud en Nieuw!! Tijdens die loop heb ik mijn Italiaanse en Russische kinderliedjeskennis goed kunnen bijschaven.

Madurai – 1 januari
Een januari begon anders dan normaal. Indian Standard Time wordt Indian Stretchable Time genoemd. Om 9.55 zou onze bus vertrekken, dus toen we er om 9.45 waren was de bus al weg… Heel vreemd. De volgende zou om 10:50 vertrekken. Snel nog even wat broodjes etc halen en om 10:30 werden we in paniek gebeld, want de bus was aan het vertrekken...! Misschien een uit de hand gelopen nieuwjaarsvoornemen van de busmaatschappij om op tijd te vertrekken.
Enkele uren later kwamen we aan in Madurai. Daar hebben we een heel bekende grote tempel bezocht. Omdat het 1 januari was waren er ontzettend veel mensen in de tempel. De rij voor de Hindoes om een soort van zegening te krijgen was honderden meters lang. De tempel was erg kleurrijk en lawaaierig. Ook was er midden in de tempel een soort bazaar waar je alles kon halen, van eten tot armbanden tot afbeeldingen van Ganesh. Ook liep er een olifant rond, want wat is een tempel zonder echte olifant?!

Om 21:00 vertrok onze bus naar Chennai en was ook voor mij de vakantie dan echt helemaal over...

Kerala!

2008-01-04T14:19:00.000+05:30

Mijn reis zit er alweer enkele dagen op, helaas. Afgelopen dinsdagochtend (2 jan.) kwamen we terug vanuit Madurai na +/- 9 dagen vakantie. De bus vertrok uiteindelijk om 20:15, na 45 min op de laatste passagier te hebben gewacht. Rond 09:00 de volgende ochtend kwamen we aan in Cochin.

Cochin – 24 december
In Cochin zijn we (Rolf, Laura, Sara en ik) naar Fort Cochin gegaan, een eilandje van Cochin (heel veel water daar). Hier zijn zowel de Portugezen als de Nederlanders erg actief geweest. We hebben de kerk bezocht waar Vasco da Gama de eerste jaren na zijn dood begraven was. Hier stond ook de eerste Christelijke kerk in heel India, best indrukwekkend. Veel oud-Nederlands op de muren en op de graven. Kerken zijn hier vrij ver-Indiaast: heel veel kleuren, en dansende lichtjes (zowel binnen als buiten de kerk). Na een korte dag in Cochin vertrokken we om 18:00 uur richting de volgende stop: Alleppey!

Alleppey – 24 en 25 december
In Allappey kwamen we nog vijf andere trainees tegen (Tessa, David, Tulika, Rhiannon en Javier) waar we kerstavond mee hebben gevierd. Als ‘traditioneel’ kerstmaal hadden we rijst met vis en paratha (Indiaas brood). Was best lekker maar wel heel anders!! We verbleven in een ‘home-stay’, een hotel-aan-huis. Een erg luxe kamer met werkende douche (enkel koud water..)!

De dag daarna op z’n Indiaas ontbeten, en daarna de backwaters bezocht. De backwaters is een uitgestrekt landschap van meren, slootjes en kanalen. Ik voelde me helemaal thuis!! Bovenop het dak van een boot 4 uur lang gevaren door rijstvelden en kokosnootbomen. Ook de dorpjes aan de backwaters bezocht, een lint van huizen aan de kant van de slootjes en kanalen.

Wat ik het meest opvallende vond was dat de luidheid van India ook hier terug te vinden is, in de bomen hangen megafonen die oproepen tot gebed en de lokale radio uitzenden. Het is kilometers verder te horen, zeker over water. In niemandsland stond ook opeens een kerk, met in de kerk een klein kerkje (geboortehuis). ’s Avonds een heerlijk Indiaas kerstdiner gehad in het dorp. Er was een festival aan de gang ter ere van een Hindoe heilige, dus het hele dorp liep over de versierde straten. De muziek die werd gespeeld in de tempel werd per megafoon uitgezonden door het dorp.

26 December: reisdag... (Alleppy naar Kollyam naar Kumily)

Kumily – 27 en 28 december
In Kumily hadden we een hele apenfamilie als buren, die om me heen aan het spelen waren terwijl ik broer Koen feliciteerde voor zijn verjaardag! Had ik toch een feestgevoel! Die dag hebben we een theeplantage en fabriek bezocht. Het is echt net zoals op de plaatjes, vrouwen in felgekleurde kleding met kilo’s theebladeren op hun rug. Om 16:00 uur kwamen ze aan in de fabriek waar de zakken gewogen werden (gemiddeld 22 kg.). Het productieproces is uiteraard top-secret... De geur was zo sterk dat ik even geen thee meer wilde. Daarna doorgereist naar een specerijentuin. Pepers groeien kennelijk uit een soort klimopplant, het duurt een jaar om een banaan te groeien en vanille is eigenlijk groen.

De dag daarna zijn we om 05:15 opgestaan om een trektocht door het oerwoud te maken!! Om 06:00 hadden we onze thee (chai) gedronken en stonden we in het donker voor de ingang van het bos. Moedig kozen we voor de tocht van 15 km... De guide zette er een stevig tempo in (bijna joggen). Na veel gekluns in het begin “hoe kom ik daar overheen?!” leerden we in rap tempo balanceren op boomtakken om riviertjes over te steken. Tijdens de 5 minuten pauzes konden we de bloedzuigers verwijderen uit onze sokken en schoenen en weer verder lopen. Helaas niet veel dieren gezien (apen, vogels en spinnen) maar de toch was onzettend mooi. Eerst loop je op de Veluwe, dan door de Ardennen en dan... sta je opeens midden in het oerwoud. Had het idee alsof ik een National Geographic was ingewandeld (of binnengestruikeld..). Het gras is hoger dan je zelf bent en de bomen torenen hoog boven je uit. Tribal people waren rustig gras aan het verzamelen om hutjes van te bouwen en etenswaar aan het verzamelen.

Daarna gingen we naar de volgende activiteit: ...... !!!!

(cliffhanger! De rest beschrijf ik morgen!!)

Niet op wintersport maar...

2007-12-23T12:00:00.000+05:30

Op reis!
We gaan met 9 mensen ongeveer 10 dagen door Zuid India reizen. Vanavond rond 1900 vertrek ik naar Cochin, een plaats in de staat Kerala. Wanneer Indiers het hebben over Kerala spreken ze ook wel over 'God's own country' en het Venetie van India. Ik heb er erg veel zin in om dat allemaal in het echt te gaan bekijken. De bustrip schijnt 'slechts' 18 uur te zijn, waarvan 14 in de bus... In eerste instantie wilden we met de trein, maar eind november was daar al een wachtlijst van 300 mensen voor...! Dan maar de bus.

We hebben best een omvangrijk reisprogramma opgesteld. Op eerste kerstdag blijven we in Cochin, tweede kerstdag gaan reizen we waarschijnlijk verder. Waar we dan naar toe reizen is nog het onderwerp van discussie, we willen eigenlijk teveel. Zowel de theevelden zien van Munnar, de backwaters van Kottayam of Alleppy, kunnen ook naar het Periyar Wildlife Sanctuary en we willen ook nog naar een van de Hill Stations (in de bergen). Oftewel, teveel in te weinig tijd. Wel is de globale tijdslijn duidelijk:

- Cochin en omgeving: 24 dec tot en met 30 dec.
- Kanniyakumari: 31 december (hier ontmoeten we alle trainees weer die Zuid India bereizen). Dit is ook het zuidelijkste puntje van India, waar de drie zeeen samenkomen.
- Madurai: 1 januari. Schijnt een van de mooiste tempels te staan.
- Chennai: aankomst 1 of 2 januari. Home Sweet Home... op het moment dan.

Tijdens mijn reis ben ik ook niet per telefoon bereikbaar, mijn simkaart geldt alleen in Tamil Nadu. Ik kan wel SMSjes ontvangen! Maar telefoontjes niet...

Visualisatie (met dank aan Google Maps):

Kerstfeest
Vrijdag op werk was er speciaal voor de Westerse mensen een kerstfeest georganiseerd. De versiering zou ook goed bij Carnaval passen, maar het idee was geweldig. Ook voor het eerst Kerstliedjes gehoord dit jaar. Het is vreemd hoe je "Last Christmas" van Wham gaat missen zo in het in het buitenland. Ik heb op mijn beurt de foto's die papa had doorgemaild laten zien, van Nederland in de sneeuw "Are these real pictures?!!!!".

Deze week regende het weer heel erg, binnen enkele minuten kan een straat in een zwembad veranderen. Als het regent is de hele stad ook meteen ontregeld. Het had niet meer moeten regenen of ik had mijn werk niet eens kunnen bereiken. Het nadeel van de regen is ook dat alles ontzettend gaat stinken, aangezien het dan een groot open riool is... Dus als ik thuis kom na de regen spring ik meteen onder de douche, zeker als ik door het water heb moeten waden.

Save the best for last

Deze week kreeg ik twee zeer zeer zeer leuke berichten. Allereerst moet broer Koen voor BDO naar India, in maart!! Hij gaat proberen er een weekend aan vast te plakken, zodat ik naar Mumbai kan of hij naar Chennai. Supercool!!!

En om het feest nog groter te maken komt ook Marten naar India!!!! Hij zal aankomen op 11 april, en we vliegen samen terug op 25 april. Het was even goed coordineren dat we in hetzelfde vliegtuig terug zaten, maar dat is gelukt!!! Nu kunnen we samen nog twee weken rondreizen in omgeving India!!!

De meest geweldige kerstcadeautjes die ik me ooit had kunnen voorstellen. Dus met een ontzettend gelukkig gevoel ga ik mijn kerstvakantie in. Alvast voor iedereen een Gelukkig Kerstfeest en een nog gelukkiger Nieuwjaar!!!

Weekenden in Chennai

2007-12-17T21:35:00.000+05:30

Het is al een tijdje geleden dat ik geblogd heb. Vandaar dat het hoog tijd wordt om iedereen weer even te 'updaten'. Deze week is de laatste week voor mijn kerstvakante waar ik erg naar uit kijk! Daarover snel meer.

(links: in gesprek met de Amerikaanse ambassadeur, wel stroopwafel laten eten!)

Afgelopen week veel leuke dingen gedaan. Afgelopen vrijdag eerst lekker gegeten in een Italiaans restaurant vlakbij werk, erg upperclass maar erg lekker. Daarna met collega's naar de kroeg, waande me even in Nederland!! Dit was zo anders van het India dat ik dagelijks zie, meiden met blote schouders, mensen die ongeneerd cocktails bestellen en drinken, heel beperkt lichamelijk contact tussen jongens en meiden (is normaal uit den boze) en hippe muziek.

Bij terugkomst was er een afscheidsfeestje van een meisje uit de UK en een meid uit Amerika. Heel vreemd om dat allemaal zo mee te maken, iedereen die komt en gaat. Komende woensdag vertrekken er weer twee meiden, zodat ze met kerst thuis kunnen zijn.

(rechts: waar lagen Nederland en Belgie ook al weer?!)

Zaterdag weer gewerkt, maar wat veel interessanter is: ik heb gewinkeld!!! In een echte Indiaase superstore, je weet niet wat je overkomt. Van te voren werd ik uitgebreid gewaarschuwd: "Oke, hier gaan we normaal niet naartoe vanwege de drukte. Zorg ervoor dat als we naar binnengaan dat je elkaar vasthoudt, anders ben je elkaar hopeloos kwijt. Nu valt het nog mee, maar met feestdagen kun je mensen de hele dag kwijt zijn. Zijn ze uren bezig met familieleden verzamelen. Hou je telefoon in je hand voor het geval dat".

Oke... En naief als ik ben dacht ik: dat zal wel mee vallen. Niet dus. Een constante stroom van mensen, 10 rijen dik stroomden uit het vijf verdiepingen tellende gebouw. Hand in hand met Kavitha en Ramya (mijn collega's, zie foto bij een eerdere post) mijzelf naar binnengewurmd en veilig de 'salwar' afdeling bereikt. Daar uiteindelijk vier combinaties gekocht, en deze week gaan we naar een kleermaker! Een Salwar bestaat uit een soort pofbroek, met daarover een Indiaas shirt en een sjaal die ze dupatta noemen. Mijn huisgenoten vragen zich ernstig af of ik aan het verIndiaasen ben... ;) maar als het aan mijn collega's ligt draag ik nooit meer iets anders.

(Links: Hutspot maken in Chennai)

Zondag was weer 'terug naar mijn wortels', letterlijk en figuurlijk. Het was tijd voor Global Village van AIESEC en dus...STAMPPOT!!! Hutspot naar traditioneel Irene-recept, zie alle foto's! Ook leer ik hier appelmoest maken van mijn Deense huisgenote, schijnt een traditioneel Deens toetje te zijn genaamd: epplekul (opgeschreven zoals je het uitspreekt). Ook kan ik inmiddels Litouwse 'Pink Soup' (van rode bieten) maken en oerRussische UFO's (van deeg en gehakt).

Het was erg leuk en lekker om al die landelijke gerechten te proeven, er was van alles, Stamppot en Appelmoes, Belgische wafels, pannekoeken met stroop, Italiaanse Bruscetta's, een fruittoetje uit Estonia, "Russian NavystylePasta" en knoflookbrood. Bijna geen avondeten meer nodig!!!

(Rechts: internationaal koken, Lithouwen, Rusland en Hutspot)

Deze week nog even hard werken. Woensdag moet ik een presentatie geven over Creative Thinking voor een ICTbedrijf hier, wel een uitdaging. Ik heb al veel leuke dingen verzonnen, en ben erg benieuwd of dat hier in India ook werkt. Donderdag hebben we met NABI een klein kerstfeestje, speciaal voor mij en David (mede trainee). En dan vrijdag... weer naar de kroeg met collega's... in een Spaanse Tapasbar. MultiCulti India!!!

Werkweken

2007-12-08T22:59:00.000+05:30

Dit weekend helaas geen vogelskijken of toeristisch zwemoord voor mij. Deze week heb ik gewerkt vanaf maandagochtend tot en met zaterdagmiddag... En dat allemaal voor het groter goed: kerstvakantie!!!

Zoals ik eerder kort heb beschreven is mijn hoofdtaak momenteel het opzetten van de nieuwe website. Niet alleen de inhoud, maar ook het online zetten, programmeren, het in de Google top 10 zien te krijgen van de site (uhm....tja...) en de algehele marketing rondom de nog niet bestaande site. Daarmee verbonden zijn we ook bezig met het herontwerpen van het logo... en daarmee dus alle atributen die iets van huisstijl dragen. Al met al leuk, maar wel lastig. David, medetrainee, en ik weten beiden niet echt veel van programeerdingen af, dus dat levert grappige situaties op: 'I know it sounds real stupid, but do you know...?' 'No...'.

Mijn baas is een heel aardige, iewat overijverige, Indiase Canadees van een jaar of 30. Deze week waren we voor overleg op zijn kantoor, Ottawa. Na het bespreken van de voortgang vroeg hij ons opgewekt hoe we dachten over fenomenen als Google en Facebook (online vriendenboekje). Hij vond dat het tijd was dat ook NABI zoiets zou doen, en of wij even 'the next Google' wilden uitvinden... Moesten we vast wel eens over na hebben gedacht en goede ideeen over hebben. Hij zou er nog op terugkomen. Mocht je dus een fantastisch idee hebben... ;-)!!

Volgende week ga ik shoppen met mijn collega's, Indiase kleding. Ik loop hier vaak in Indiase tops, als je het eenmaal aan hebt zit het lekkerder dan je pyjama! En aangezien ik toch halfslapend in de riksja zit 's ochtend is het voor mij erg confortabel. Daarbij krijg je een heel klein beetje minder opmerkingen naar je hoofd gegooid. Wat dat betreft ben ik blij dat mijn Tamil niet veel beter is dan: 'hallo', 'wat zeg je', 'nee', 'kom hier', en 'gefeliciteerd met je verjaardag'.

Meiden giegelen vooral als ze je zien, en jongens en mannen staren vooral, omkijken is hen ook niet vreemd. Dat alles omdat je vrouwelijk bent, weet nu al dat ik dit aspect absoluut niet ga missen als ik weer in Nederland ben! Kan ik weer gewoon in een hemdje en rok-spijkerbroek over straat, zonder me in een sjaal te hoeven wikkelen!!

Als ik thuis ben lees ik vooral wat, of kijk films. Gisteren de Pirates Trilogie afgekeken, en het Madrasboek is allang uit! Heb eigenlijk nog maar 1.5 boek niet gelezen van de zes die ik mee had... Heb ook een boekje 'How to learn Tamil in 30 days', maar dat vordert niet heel snel. Mijn naam is wel erg leuk in het Tamil, de I is een omgekeerde vlinder! Ziet er opgewekt en gezellig uit. Inmiddels ben ik ook iets meer aan de pittigheid van gerechten gewend, gelukkig!

Om nog even terug te komen op mijn vorige bericht: het omkopen is niet gelukt. Je moet namelijk eerst een agent vinden die omgekocht kan worden, en agenten zijn per saldo niet te vinden op het politiebureau. 'Alleen buiten kantooruren, misschien... ' aldus de man bij de receptie van het politiebureau. Bíjzonder!

Mochten jullie trouwens vragen hebben over India, mijn werk, of over mij, stel ze gerust! Ik vind het namelijk erg leuk om er antwoord op proberen te geven!! Mijn emailadres is trouwens: irenevandercraats (@ ) gmail . com (verwijder spaties en de haakjes, in verband met spam schrijf ik het zo op).

Tot mails en sms!

Birdwatching

2007-12-03T21:40:00.000+05:30

Mijn eerste trip!! Eindelijk was het zover, deze zaterdag hoefde ik niet te werken en kon ik voor het eerst echt op avontuur. Een bijzonder relaxed avontuur. Helaas was ik weer zo relaxed dat mijn camera gejat is in de bus op weg naar het Birdwatchen, maar eens moet de eerste keer zijn (en wat mij betreft ook meteen de laatste!)... De foto's die vanavond of morgen worden bijgevoegd zijn dus ook door anderen genomen, maar dat mag de pret niet derven! Hoewel ik toen ik achter mijn verlies kwam wel zin had in een potje DuckHunt... ;-)

Zaterdagochtend vertrokken we op weg naar Changalpet (of iets in die richting). Met een echte Indiaase bus, stampensvol mensen. Met z'n drieen op een tweepersoonsbankje vertrokken op weg naar Changalpet waar we per riksja onze reis zouden vervolgen. De busreis op zich was al een ervaring, non stop toeteren, en inmiddels ben ik eruit dat de hoeveelheid toeters achter elkaar iets betekent: 'bus komt', 'bus gaat weg' en 'kijk uit, ik ben grote bus, opzij jij!'. Na een rit van 60 kilometer waar we twee uur over deden, kwamen we aan op het busstation. (rechtsboven: constructie aan de weg)

Wat afdingen bij de sharedohttodriver, met z'n zessen in de riksja, en de achtbaanrit kon beginnen! Kuilen, snelheidsdrempels, harde berm, zachte berm, we kwamen er allemaal doorheen. Dat we soms bijna door de riksja heen vlogen verhoogde de pret slechts(zie foto links, hier zaten we met 6 man in...). Aangekomen bij het Birdwatchen (een beschermd vogelbroedgebied) bleek het te gaan om een boulevard om het broedgebied heen. We hadden ons al voorstellingen gemaakt van het kruipen door het zand, uren wandelend over dorre zandpaden opzoek naar vogels, maar niets van dit alles. Een mooi effen stenen pad om een enorme waterplas heen. Ik heb nog nooit zoveel "birds who bring babies" bij elkaar gezien. Ondertussen nog mijn Frans geoefend met wat in het paars geklede schoolmeisjes (waren er slechts 200...), in India..!

Die avond vertrokken we naar Mahabalipuram, ongeveer 50 kilometer van het Birdwatchen en gelegen aan de kust(foto rechts: echte birdwatchers). Heerlijk gegeten en 's nachts met mijn voeten door de branding gestruind. Op 1 december... Omdat het een supertoeristisch oord is heb ik die zondag ontbeten met toast, butter & jam (goede afwisseling op cornflakes!). Daarna zijn we naar een waar strandparadijs vertrokken, compleet met hangmat, openlucht douches en luxe zwembad. Op 2 december lag ik te genieten in de zon op het strand, gewandeld door de branding en baantjes getrokken in het zwembad. De stroming is erg sterk en verradelijk voor deze kusten, dus dieper dan kniediepte ga ik niet. Zelfs dan word je soms onderwater getrokken en op het strand geworpen, inclusief bijbehorende blauwe plekken... Het duurde even voordat ik een beetje in staat was om mijn evenwicht te bewaren. Daarnaast nog gevolleybalt met andere westerlingen uit Chennai, die hier ook wonen en werken (Canadezen, Polen, Amerikanen, en Brazilianen)(zie foto links).

Wat een weekend... Voelt als twee weken vakantie in plaats van twee dagen. Die kan ik ook erg goed gebruiken, want moet tot aan kerst elke zaterdag werken, anders zou ik geen vrij krijgen voor mijn geplande kerst en nieuwjaarstrip naar Kerala en eventueel Goa... !

Morgen naar het politiebureau, aangifte doen van mijn gestolen camera (voor de verzekering). Om dit document te krijgen moet ik eerst een agent omkopen, voor slechts 200 of 300 rupees, anders kost het me het tienvoudige als buitenlander (en die gebruik ik liever voor een nieuwe camera!). Mijn eerste omkoopactie ooit... Ben benieuwd!!!

De eerste "chili" ervaring...

2007-11-28T15:21:00.000+05:30

Dit stuk "draag ik op" aan Tim en Koen, die zich er denk ik een mooi beeld van kunnen vormen gezien de wekelijkse spicy Papanasi (of de rivaliserende Mamanasi). En aan Marten, omdat hij een soortgelijke ervaring met komkommer had...

Zoals alles hier nieuw is, is vooral het eten even wennen. Over het algemeen gaat het prima, 's ochtends cornflakes of chocoflakes, 's middags een Indiase lunch en dan 's avonds Indiaas, Chinees, pizza, of eigen fabrikaat.

Gisteravond kwam er een plotseling einde aan mijn redelijk onbezorgde eetgewoontes. Na een week zocht ik niet meer of er chilipepers in de gerechten, "nonspicy" levert normaliter ook geen pepers mee in het gerecht. Aangeschoven in een mooi, hier chic, restaurant, met mijn huisgenoten (zie foto) bestelden we onder andere heerlijke soep en kip in een rood-bruinig sweet in sour sausje (non spicy).

Nadat ik een stuk kip naar binnen had geschoven en begon te kauwen bleek die kip toch een beetje erg krokant te zijn. Twee seconden na doorslikken begon alles toch echt heel erg pijn te doen, en werd mijn hoofd bijna de kleur van het sausje. Zweet op mijn voorhoofd, tong met een onvang van een olifant en een compleet verstoord evenwichtsorgaan dat probeerde om mij van mijn stoel af te laten vallen...

Het stuk kip was een enorm stuk chilipeper die zelfs broer Koen niet zonder tranen naar binnen zou kunnen werken. Een bol vanilleijs en een halve komkommer verder kwam het gevoel terug in mijn mond, en na een tijdje wachten kon ik weer wat eten (wat gelukkig koud was tegen die tijd). Mijn maagperikelen zal ik jullie besparen.

Op werk ben ik momenteel bezig met het ontwikkelen van een nieuwe website samen met David (mede trainee) en Ramya. Omdat we het geheel zelf moeten doen bestaat mijn dag nu uit "vergelijkend warenonderzoek" doen en mij inwerken in Dreamweaver en consorten.

Vrijdag moet ik een presentatie geven op een "College" hier in Chennai, voor de mensen die gaan beslissen of wij de opdracht krijgen of niet. Het moet gaan over "classroom communication", en wat daar allemaal aan verbetert kan worden. Het schijnt dat ze hier de "zitten, mond houden, en zeker niets vragen!" methode hanteren, dus dat wordt een bijzondere ervaring vrijdag denk ik.

Hieronder heb ik nog wat foto's toegevoegd, links is een deel van de groep trainees te zien en rechts zie je ook een aantal trainees bij ons thuis in de woonkamer.

Tot zover het chilipeper verhaal!! Bedankt ook voor al jullie reacties, echt heel erg leuk om te lezen!!!

Een paar foto's van collega's

2007-11-24T21:39:00.000+05:30

Voordat ik verder ga met nieuwe berichten eerst een korte foto impressie. Op de foto links zie je: Ramya, Kavitha en ik (net zo fotogeniek als altijd...)

De foto rechts is van mijn baas, Peratheepan, in zijn kantoor genaamd Ottawa. Alle ruimtes zijn op werk zijn vernoemd naar steden uit Canada. Zelf werk ik in Vancouver.

Deze foto is van Kavitha en Hema, in Vancouver. Met Hema ben ik laatst van 10:00 tot 15:00 uur onderweg geweest voor een gesprek van 20 minuten!!

Voor nu was dit het, snel meer!!!

Autodrivers

2007-11-22T23:24:00.000+05:30

Vorige week donderdag was mijn hele dag gevuld met vliegen. Van Amsterdam naar Frankfurt naar Chennai. Inmiddels ben ik hier dan (op een paar uur na) een week. Het is vreemd, maar het voelt zowel kort als heel lang.

Er zijn al vier dagen voorbij waar ik elke dag moest onderhalen over de prijs van mijn autorit, al vier dagen waarbij ik van vroeg tot laat heb gewerkt, en al vier dagen met heerlijke Indiase lunches. Hoewel 'not spicy' nog steeds vrij spicy is. Laatst zaten er op mijn 'veggiepizza' chillipepers waardoor het zweet me aan alle kanten uitbrak...Maar ook dat went vanzelf denk ik. En maar kalm blijven... "No, I'm fine. Bit spicy. No problem, it's ok".

Ritjes met de auto zijn erg bijzonder,het bestaat voornamelijk uit erg veel toeteren en gaten in de weg omzeilen. Op zaterdag zaten we met vier mensen in de auto, die iets te enthousiast een helling nam, scheelt niet veel of we waren gekapseisd midden op straat. Ook de eerste koeien op de weg zijn gespot, naast de ossen, geiten, honden en katten. Binnenkort zal ik mijn camera eens meenemen, en jullie een fotoimpressie geven van hoe het
er hier aan toe gaat.

Mijn eerste ruzie met een autodriver wil ik jullie echter niet onthouden. Als Westers persoon betaal je automatisch een 'whiteskinpremium' zoals we het hier noemen. Daarbij proberen de meesten je constant op te lichten, zelfs wanneer je een prijs hebt afgesproken. Gisteren was ik vrolijk op weg naar werk, zonnetje, lekker warm (graad of 30 om 8:30uur) en in spitsuur naar werk. In plaats van een straatnaam werken ze hier met 'landmarks',
dievan mij is Anna Salai, Anand Theater. Van elke landmark is er eigenlijk maar een. Mijn autodriver
probeerde mij die dag bij een ander theater af te zetten 'Look, Anand Theater'. "No, no, this is not
my work, keep going." Na wat discussie en het tonen van een kaart eindelijk weer op weg.

Een kilometer verder was daar het echte Anand Theater. De man weigerde me bij mijn werk af te zetten (had de hele weg lopen tieren). "Now its 100 rupees! You made me lost, you.... (onverstaanbaar Tamil". Na een heel stellig "nee" van mijn kant, en mijn weigeren om de auto uit te gaan (75 = 75 rupees) begon hij uit frustratie rondjes te lopen om de auto, nog steeds scheldend en tierend. Dit hield hij een minuut vol. Uiteindelijk ik mijn wisselgeld, een gefrustreerde autodriver verder...

Het geeft een goede indicatie waar ik elke dag op voorbereid moet zijn, puur vanwege mijn witte huid, en daarbij ben ik ook nog een vrouw, wat het nog leuker maakt. Op het moment zelf was het vrij vervelend, nu is het enkel nog een mooi verhaal. Het is ook
de reden waarom veel Indiers zelf de autodrivers ontwijken als ze kunnen... Als je echter een keer toegeeft dan blijven ze het proberen, het is een grote roddelclub. De drivers wachten met z'n allen op de hoek van de straat en verdelen het werk onderling, wie brengt wie waarnaartoe (van dat huis vol met witte mensen).

Tot zover de autodrivers!! Binnenkort meer, over Indiaas daten en huwelijk, kleding, trainees, werk en eten.

Eerste werkdag!

2007-11-19T18:19:00.000+05:30

Na een lange reisdag ben ik donderdagnacht eindelijk aangekomen in India. De vliegreis was redelijk relaxed, met No Reservations en een Hindi film, met een titel die ik niet kan herhalen, als ' on board entertainment'. Ruim na 01:00 IST kwam ik het vliegveld uitgestommeld en gelukkig stond daar een AIESECer te wachten om mij naar mijn flat te brengen.

We gingen in een ' auto' (ohttoh), zoals ze autoriksja's hier noemen. Er was net genoeg ruimte voor de AISEC'er, mijn tassen, en ik. Het huis waar ik nu ben bevind zich in Shenoy Nagar (East Road 2), drie kwartier met de ohttoh van mijn werk vandaan. Het wegennetwerk is hier bijzonder, zodra ik iets meer zicht heb op de gebruiken zal ik daar over berichten, fascinerend (dat er niet echt ongelukken gebeuren...).

De dag na mijn aankomst meteen aan veel trainees voorgesteld, want zowel vrijdag als zaterdag waren er flatfeesten. Niet zoals de Enschedeers kennen van de campus, maar een bedeesde versie (praten, zelf meegebrachte drankjes) en zachte muziek). Erg gezellig maar ook erg overdonderend. Verder alleen nog maar geshopt in Spencers Plaza, en daar ook een heerlijke gezichtsmassage gehad.

Mijn flat is redelijk schoon en ik deel mijn kamer met Astrid, een meisje uit Denemarken. De rest van mijn huisgenoten komt uit: Lithouwen, Rusland en Belgie. Het is een mooie mix. Het enige minpuntje is de koude douche. Zorgt er wel voor dat je ook echt wakker bent ' s ochtends...

Vandaag moest ik voor het eerst naar mijn werk, wat een redelijke onderneming was. De autodriver had geen ideeee waar ik naar toe moest, dus ik ben op een gegeven moment maar uitgestapt en ben op zoek gegaan, gelukkig wist ik wel ongeveer waar het ongeveer zijn moest.

De mensen van mijn werk zijn ontzettend aardig en behulpzaam. Twee mannen, en vier vrouwen. Ze zijn ontzettend zorgzaam. "Nee! We laten je niet alleen in een auto in het donker in een stad die je niet kent! Geen discussie over mogelijk, je weet nooit wat voor idioten er rondlopen". Met als gevolg dat ik zo met mijn baas iets ga eten, dan mee ga naar een vergadering en dan naar huis wordt gebracht. 'Just go with the flow', ik merk wel weer waar ik terecht kom!

Morgen ga ik langs twee colleges, en gaan de werkzaamheden echt beginnen! Spannend!! Snel meer daarover, voor nu is dit bericht lang genoeg :-)!

Nog één week te gaan

2007-11-08T01:49:00.000+05:30

Nog een week te gaan... Volgende week donderdag vertrek ik voor vijf maanden naar India, naar de stad Chennai (ook wel bekend als Madras) in Zuid-Oost India.

In Chennai zal ik stage gaan lopen bij het bedrijf North American Business Institute (http://www.nabiasia.com/). Hun core business is het aanbieden van trainingen. Het bedrijf zit nu ongeveer 1 a 2 jaar in India. Mijn hoofdtaak zal bestaan uit het verzorgen van de corporate branding, (het in de markt zetten van het bedrijf en alle bijbehorende facetten). Daarnaast zal ik een deel sales doen en zal ik de trainingen op het gebied van communicatie bekijken/opzetten/aanscherpen.

Op dit moment is dit nog een ver-van-mijn-bed-show. Momenteel zie ik niet meer dan de dozen die tegen de muren zijn opgestapeld, de verhuiswagen die vrijdag komt, mijn laatste werkdag en de allerlaatste prik die ik maandag zal krijgen. Gelukkig ook veel leuke dingen, zoals mijn afscheidsparty vrijdag in Utrecht en afscheidslunch in Enschede op maandag.

Donderdagnacht de 15de kom ik aan in Chennai, waar ik terecht kom weet ik nog niet, in een internationaal studentenhuis waarschijnlijk.Wanneer ik aangekomen in India (lekker overwinteren!!) horen jullie meer van mij!

groetjes,

Irene